Morir
En hojas muy viejas
me leo el futuro,
al medio el cerebro
se parte por el sol.
El negro es muy blanco
en mi ciego destino,
vomito mil frases
y ni una canción.
Me aferraré a la muerte
sólo si es el mejor pasaje.
Es la cita a ciegas
que no hay que esperar.
Quiero morir de cara al sol.
Quiero salir...
Las ratas que estafan
y zafan son muchas.
Y son las que bendicen sus miserias al final.
Soguean paraísos
en los últimos metros
y piensan que rogando
las condecorarán.
El tipo que ignora
muere y vive contento,
no sabe que hay cosas
que se pueden cambiar.
Será buen ciudadano para el dictador
(el que asesina y lo niega)
y después pedirá que vuelvan
a ''dictar'', sólo por seguridad.
Sterven
Op heel oude bladeren
lees ik mijn toekomst,
het midden van de hersenen
breekt door de zon.
Het zwart is heel wit
in mijn blinde lot,
vomito duizend zinnen
en geen enkel lied.
Ik zal me vastklampen aan de dood
alleen als het het beste ticket is.
Het is de blind date
waar je niet op moet wachten.
Ik wil sterven met mijn gezicht naar de zon.
Ik wil eruit...
De ratten die bedriegen
en ontsnappen zijn er veel.
En zij zijn degenen die hun ellende aan het eind zegenen.
Ze beloven paradijzen
in de laatste meters
en denken dat ze door te bidden
gedecorieerd zullen worden.
De man die negeert
sterft en leeft tevreden,
weet niet dat er dingen zijn
die veranderd kunnen worden.
Hij zal een goede burger zijn voor de dictator
(degene die vermoordt en het ontkent)
en daarna zal hij vragen om terug te 'dictateren',
alleen voor de veiligheid.