Rocanroles Sin Destino
Imágenes de subir, imágenes de soñar
Llenando un lugar vacío
Cientos de momentos fríos y soledad
Siempre relojeando al cielo
Desde el suelo y no arriba
Sin saber, sin creer
Si esta elección de vida valdría mi fe
Si este tren, solo de ida, me daría un lugar
Y el corazón me aturdía con eso
De que las paredes y el techo se van si hay libertad
Y ese drogadicto alarido
Cuando se quiebran todos los sentidos con una canción
Fue el que jugó todo el tiempo en mi mente
Como abogado y libero para siempre a esta ciega razón
De vivir
De tratar de lograr
Ser la revancha de todos aquellos
Que la pelearon al lado, de cerca o muy lejos y no
Pudieron reír sin llorar
Te llaman si convocas
Te llaman si pagas bien o si le tiras la alfombra
Te hacen caminar entre sombras
Y no te escucharon ni hablar
Muchas bandas mueren sin el apoyo de estos
Tantos mediocres sin clase
Que te arman el ranking
De los elegidos del nunca jamás
Y ahí caes en la cuenta
De que lo que cuenta
Es lo que se siente en la calle
En la gente y no en los inventos
De estos incoherentes
Para no dejarte llegar
Y ese estruendo casi divino
Cuando se quiebran todos los sentidos con un rocanrol
Fue el que jugó todo el tiempo en mi mente
Como abogado y libero para siempre a esta ciega razón
De vivir
De tratar de lograr
Ser la revancha de todos aquellos
Que la pelearon al lado, de cerca o muy lejos y no
Pudieron reír sin llorar
Rocanroles Zonder Bestemming
Beelden van stijgen, beelden van dromen
Vullen een lege plek
Honderden koude momenten en eenzaamheid
Altijd naar de lucht kijkend
Vanuit de grond en niet van boven
Zonder te weten, zonder te geloven
Of deze levenskeuze mijn geloof waard zou zijn
Of deze trein, enkel eenrichtingsverkeer, me een plek zou geven
En mijn hart raasde met dat idee
Dat de muren en het dak verdwijnen als er vrijheid is
En die junkie schreeuw
Wanneer alle zintuigen breken met een lied
Was degene die altijd in mijn hoofd speelde
Als advocaat en bevrijd voor altijd deze blinde reden
Om te leven
Om te proberen te bereiken
De wraak te zijn van al diegenen
Die vochten aan de zijlijn, dichtbij of heel ver weg en niet
In staat waren om te lachen zonder te huilen
Ze roepen je als je oproept
Ze roepen je als je goed betaalt of als je de rode loper uitrolt
Ze laten je lopen tussen schaduwen
En ze hebben je niet eens horen praten
Veel bands sterven zonder de steun van deze
Zoveel middelmatigen zonder klasse
Die de ranking opstellen
Van de uitverkorenen van nooit meer
En dan besef je
Dat wat telt
Is wat je voelt op straat
Bij de mensen en niet in de uitvindingen
Van deze incoherenten
Om je niet te laten binnenkomen
En dat bijna goddelijke gedreun
Wanneer alle zintuigen breken met een rocanrol
Was degene die altijd in mijn hoofd speelde
Als advocaat en bevrijd voor altijd deze blinde reden
Om te leven
Om te proberen te bereiken
De wraak te zijn van al diegenen
Die vochten aan de zijlijn, dichtbij of heel ver weg en niet
In staat waren om te lachen zonder te huilen
Escrita por: Patricio Fontanet / Maximiliano Djerfy / Juan Carbone / Diego Argañaraz / Daniel Cardell / Cristian Torrejón / Eduardo Vázquez / Elio Delgado