Como Castillo de Arena
Que desgraciaíto ha sío
Aquel que siembra y no coge,
Y el trabajito ha perdío.
Tú nunca la desampares,
Que la única que te quiere
En este mundo es tu mare.
Como castillo de arena,
Ése fue pa mí tu amor,
Tan poca era la firmeza
Que el viento se la llevó.
Y son fatiguitas mortales
Las que se lloran por dentro
Y las lágrimas no salen.
No creas tú que te olvío
Aunque yo no vaya a verte,
Que injusto sería tenerte
Siempre al laíto mío
Hasta que llegue la muerte.
Me pongo mirando al mar,
Veo cómo las olas
Unas vienen y otras van.
Todo mi barco se desespera
Porque el baile
Nadie lo espera.
Dale de betún
A la bota,
Dale de betún
Al tacón,
Eres más bonita
Que un tirabuzón.
Als een Zandkasteel
Wat een ellende is het geweest
Diegene die zaait maar niet oogst,
En het werk heeft verloren.
Verlaat haar nooit,
Want de enige die om je geeft
In deze wereld is je moeder.
Als een zandkasteel,
Dat was jouw liefde voor mij,
Zo weinig was de stevigheid
Dat de wind het wegnam.
En het zijn dodelijke vermoeidheden
Die van binnen worden gehuild
En de tranen komen niet.
Geloof niet dat ik je vergeet
Ook al ga ik je niet zien,
Dat zou oneerlijk zijn om je
Altijd naast me te hebben
Tot de dood ons scheidt.
Ik kijk naar de zee,
Zie hoe de golven
Sommige komen en andere gaan.
Mijn schip raakt in paniek
Omdat de dans
Niemand verwacht.
Geef de laars
Een likje vet,
Geef de hak
Een likje vet,
Je bent mooier
Dan een kurkentrekker.