La Clava de Los Gitanos
Cuando nos vamos pal río
Y la escucho cantar
En uno de sus quejíos
Tengo que echarme a llorar
Contemplándola en el río
Yo veo a mi mora lavar
No laves más
Y vámonos ya
Pa la cabila, mora
Que llorando estan los niños
Y son desiertas las horas
Una gitana morena
Nacida en el albaicín
De ojos grandes y con ojeras
Del monte la vi venir
Le dije ¿dónde vas prima?
Y no me quiso escuchar
Siguió el camino pa alante
Sin volver la cara pa atrás
Samara, fue elegida por los moros
Reina de la morería
Toíto el pueblo la adoraba
Y le rezaba noche y día
Porque la reina samara
Con su cara tan gitana
Una virgen parecía
Ay samara, reina de la morería
Era tan grande mi dolor,
Que me encontraba yo malito en la cama
Por dios, llamadme a otro doctor
Que me quitara estas fatigas
Que yo tengo
Dentro de mi corazón
Por dios de pido
Que no te alabes que te he querido
De Sleutel van de Zigeuners
Wanneer we naar de rivier gaan
En ik hoor je zingen
In een van je klaagzangen
Moet ik wel huilen
Kijkend naar je in de rivier
Zie ik mijn mora je wassen
Was niet meer
En laten we nu gaan
Naar de cabila, mora
Want de kinderen huilen
En de uren zijn verlaten
Een bruine zigeunerin
Geboren in de Albaicín
Met grote ogen en wallen
Zag ik haar van de berg komen
Ik zei: waar ga je, nicht?
En ze wilde niet luisteren
Ze ging verder op haar pad
Zonder om te kijken
Samara, gekozen door de moren
Koningin van de zigeuners
Het hele dorp vereerde haar
En bad dag en nacht
Want koningin Samara
Met haar zigeuner gezicht
Leek wel een maagd
Oh Samara, koningin van de zigeuners
Mijn pijn was zo groot,
Dat ik me ziek in bed voelde
Bij God, bel me een andere dokter
Die deze vermoeidheid wegnam
Die ik heb
In mijn hart
Bij God vraag ik je
Dat je niet opschept, want ik heb van je gehouden