Reir Llorando
Viendo al garric, actor de la inglaterra
El pueblo al aplaudirlo le decía
¡Eres el más gracioso de la tierra... Y el más feliz!
Y el cómico reía
Victimas del spleen los altos lores
En sus noches más negras y pesadas
Iban a ver al rey de los actores
Y cambiaban su spleen en carcajadas
Una vez, ante un médico famoso
Llegose un hombre de mirar sombrío
Sufro le dijo un mal tan espantoso
Como la palidez de este rostro mío
Nada me causa encanto ni atractivo
No me importa mi nombre ni mi suerte
En un eterno spleen muriendo vivo
Y es mi única pasión la de la muerte
Viajad y os distraeréis
¡Tanto he viajado!
Las lecturas buscad
¡Tanto he leído!
Que os ame una mujer
¡Si soy amado!
Un titulo adquirid
¡Noble he nacido!
Pobre seréis quizás
¡Tengo riquezas!
De lisonjas gustáis?
¡Tantas escucho!
Quién tenéis por amigos?
¡Mis tristezas!
Vais a los cementerios?
Mucho... Mucho
De la vida actual, tenéis testigos?
Sí... Pero no dejo que me impongan yugos
Yo les llamo a los muertos mis amigos
Y a los vivos les llamo mis verdugos
Me deja, dijo el médico, perplejo vuestro mal
Más, no debo acobardaros
Tomad hoy como receta este consejo
Solo viendo a garric podréis curaros
Y garric me hará reír?
El sí, os lo juro; la más remisa y austera
Sociedad lo busca ansiosa
¡Todo el que lo ve muere de risa
Tiene una gracia artística asombrosa!
Más... Que os inquieta?
Así dijo el enfermo: No me curo
Yo soy garric
Cambiadme la receta!
Cuantos hay que cansados de la vida
Enfermos de pesar, muertos de tedios
Hacen reír como el actor suicida
Sin encontrar para su mal remedio
Cuantas veces al reír se llora
Nadie en lo alegre de la risa fíe
Porque en las almas que el dolor devora
El alma llora cuando el rostro ríe
Cuando huye la fe, muere la calma
Cuando solo abrojos nuestra planta pisa
Lanza a la faz la tempestad del alma
Un relámpago triste; la sonrisa
El carnaval del mundo engaña tanto
Que las risas son breves mascaradas
Aquí aprendemos a reír con llanto
Y también a llorar con carcajadas!
El carnaval del mundo engaña tanto
Que las risas son breves mascaradas
Aquí aprendemos a reír con llanto
Y también a llorar con carcajadas!
Lachen terwijl je huilt
Kijkend naar Garric, acteur uit Engeland
Het volk applaudisseerde en zei
Jij bent de grappigste van het land... En de gelukkigste!
En de komiek lachte
Slachtoffers van de neerslachtigheid, de hoge heren
In hun donkerste en zwaarste nachten
Gingen ze kijken naar de koning van de acteurs
En veranderden hun neerslachtigheid in gelach
Een keer, voor een beroemde dokter
Kwam een man met een sombere blik
Ik lijd, zei hij, aan een vreselijke kwaal
Als de bleekheid van dit gezicht van mij
Niets brengt me vreugde of aantrekkingskracht
Het maakt me niet uit wat mijn naam is of mijn lot
In een eeuwige neerslachtigheid stervend levend
En mijn enige passie is de dood
Reis en je zult afleiding vinden
Ik heb zoveel gereisd!
Zoek naar boeken
Ik heb zoveel gelezen!
Dat een vrouw van je houdt
Als ik al geliefd ben!
Verkrijg een titel
Ik ben nobel geboren!
Misschien zijn jullie arm
Ik heb rijkdom!
Hou je van vleierij?
Ik hoor er zoveel!
Wie zijn jullie vrienden?
Mijn treurnis!
Gaan jullie naar de begraafplaatsen?
Heel veel... Heel veel
Van het huidige leven, hebben jullie getuigen?
Ja... Maar ik laat me niet onderdrukken
Ik noem de doden mijn vrienden
En de levenden noem ik mijn beul
Het laat me perplex, zei de dokter, jullie kwaal
Maar ik moet jullie niet ontmoedigen
Neem vandaag dit advies als recept
Alleen door Garric te zien kunnen jullie genezen
En zal Garric me laten lachen?
Ja, dat zweer ik; de meest terughoudende en strenge
Samenleving zoekt hem wanhopig
Iedereen die hem ziet, sterft van het lachen
Hij heeft een verbazingwekkende artistieke flair!
Maar... Wat verontrust jullie?
Zo zei de zieke: Ik genezen niet
Ik ben Garric
Verander mijn recept!
Hoeveel zijn er die moe zijn van het leven
Ziek van verdriet, dood van verveling
Laten anderen lachen zoals de zelfmoordacteur
Zonder een remedie voor hun kwalen te vinden
Hoe vaak huilt men terwijl men lacht
Vertrouw niet op de vreugde van het lachen
Want in de zielen die de pijn verslindt
Huilt de ziel wanneer het gezicht lacht
Wanneer het geloof vlucht, sterft de rust
Wanneer alleen doornen onze voeten raken
Stort de storm van de ziel op het gezicht
Een treurig bliksem; de glimlach
De carnaval van de wereld bedriegt zo veel
Dat de lachen korte maskers zijn
Hier leren we te lachen met tranen
En ook te huilen met gelach!
De carnaval van de wereld bedriegt zo veel
Dat de lachen korte maskers zijn
Hier leren we te lachen met tranen
En ook te huilen met gelach!