Canção Da Roupa Branca
Ai rio não te queixes,
ai o sabão não mata!
Ai até lava os peixes,
ai põe-os cor de prata!
Roupa num monte a corar:
vê lá bem tão branca e leve!
Dá ideia a quem olhar,
vê lá bem que caiu neve.
Água fria, da ribeira,
água fria que o sol aqueceu!
Ver a aldeia traz à ideia
roupa branca que a gente estendeu.
Três corpetes, um avental,
sete fronhas e um lençol,
três camisas do enxoval,
que a freguesa deu ao rol.
Ai olha o enxoval,
ai feito de urzes brancas!
Ai parece um pombal,
ai só de pombas brancas!
Um lençol de pano cru:
vê lá bem tão lavadinho!
Dormimos nele eu e tu,
vê lá bem, ficou de linho.
Lied van de Witte Kleding
Ai rivier, klaag niet,
ai de zeep doodt niet!
Ai zelfs de vissen worden gewassen,
ai ze worden zilverachtig!
Kleding in een stapel te drogen:
zie je wel, zo wit en licht!
Geeft een idee aan wie kijkt,
zie je wel, het lijkt wel sneeuw.
Koud water, uit de beek,
koud water dat de zon verwarmde!
De dorpsgeest roept herinneringen op
aan de witte kleding die we ophingen.
Drie korsetten, een schort,
zeven kussenslopen en een laken,
driekwart shirts van de uitzet,
gegeven door de klant aan de lijst.
Ai kijk naar de uitzet,
ai gemaakt van witte heide!
Ai het lijkt wel een duivenhok,
ai alleen met witte duiven!
Een laken van ruwe stof:
zie je wel, zo goed gewassen!
We sliepen erop, jij en ik,
zie je wel, het is van linnen geworden.