Ni de Oro Ni de Goldfield
Entro con serenidad también con la mortalidad de un cáncer
Prendas, apariencias, vestimentas no hacen un hip hop
En mis primeras rimas escupidas en esquinas
Hoy en día son poesías esculpidas en tarimas
Dedos señalándome, lenguas criticándome
Espaldas brindándome, obtusos envidiándome
Pueblos oyentes conmigo, apoyo de mis amigos
Se amoldan al filo del odio del enemigo
Son balas, egos, humos altos, para mi credo ignorantes
Versos, prosas, rimas, coplas son las bases de un cantante
Un tabaco no hace que un sapo se vuelva un capo y
Un revolver no hace que un muchacho se haga un macho
Tantas cosas aprendidas, cosas olvidadas
Seres queridos se han ido en cuerpo, pero nunca en alma
Esperanzas y enseñanzas me hacen fuerte
A veces odio esta vida aunque temo a la muerte
Clones, impostores, imitaciones de hampones
Que se creen mejores en sus canciones, todos mienten
Yo ejercito solamente el machete y la mente
Porque solo los débiles quieren siempre cuerpos fuertes
Vivo entre sonrisas, llantos, alegrías, despechos
Busco sonreír cuando me siento insatisfecho
No creo en religiones, oraciones ni supersticiones
Creo en lo que veo y callo si no hallo explicaciones
Dinero me falta, talento me basta, y si la salud me basta
Nada más me va a hacer falta
La pereza y terquedad, algunos de mis defectos
Sinceridad, humildad, algunos de mis talentos
Y si algo de lo que digo sonó presumido
No fue ego sino verdad que duele en ciertos oídos
Causo inspiración, conmoción en el montón
Yo, causo odio en los que se creen más de lo que son
Los primeros se identifican con mi canción
Los segundos me odian, los hago sentir inferior
Yo no quiero títulos, esto pa' mi no es torneo
La mano arriba del público ese es mi único trofeo
Malandreo veo en mi barrio a dario, pero soy lo que soy
Y no lo que me exige el diablo
Competencia es un punto secundario
Decir la verdad es primario
En mi hip hop es necesario
No quiero ser ídolo, yo no quiero súbditos
Disfruto cada segundo, cuál si fuera el último
No creo en el destino porque yo creo mi destino
Consigo típicos obstáculos en mi camino
Corrijo erráticos, pretéritos, de MC's mezquinos
Prefiero ser músico clásico, antes que asesino
Es can y no místico, de flow explicito
Pacífico en mi físico, letal en lo lingüístico
Como Da Vinci artístico, único en cada átomo
Solo que yo uso un micro para hacer mis clásicos
Sismos de ritmo, mente en mi metabolismo
Yo, amo la esencia, odio el racismo, amo el respeto, odio el egoísmo
Pero más desprecio quien solamente se ama a sí mismo
Mi descripción es lo que puedes escuchar de mí
Ni más ni menos ni de oro ni goldfield
Mi descripción es lo que puedes escuchar de mí
Ni más ni menos ni de oro ni goldfield
Mi descripción es lo que puedes escuchar de mí
Ni más ni menos ni de oro ni goldfield
Mi descripción es lo que puedes escuchar de mí
Ni más ni menos ni de oro ni goldfield
Desde el pasado sabía que del presente soy el futuro, lo juro
Geen Goud, Geen Goldfield
Ik kom binnen met sereniteit en de dood van een kanker
Praktijken, schijngestalten, kleding maken geen hip hop
In mijn eerste raps, uitgespuwd op hoeken
Vandaag zijn het gedichten, uitgesneden op podia
Vingers die naar me wijzen, tongen die me bekritiseren
Ruggen die me steunen, domkoppen die me benijden
Luisteraars uit dorpen met me, steun van mijn vrienden
Zij passen zich aan, de scherpe rand van de haat van de vijand
Zijn kogel, ego's, hoge rook, voor mijn onwetende geloof
Verzen, proza, raps, coupletten zijn de basis van een zanger
Een sigaret maakt een pad niet tot een baas en
Een revolver maakt een jongen niet tot een man
Zoveel geleerd, zoveel vergeten
Dierbaren zijn weg, in lichaam, maar nooit in ziel
Hopes en lessen maken me sterk
Soms haat ik dit leven, hoewel ik de dood vrees
Clones, oplichters, imitaties van schurken
Die zich beter wanen in hun nummers, ze liegen allemaal
Ik oefen alleen met de machete en de geest
Want alleen de zwakken willen altijd sterke lichamen
Ik leef tussen glimlachen, wonden, vreugde, teleurstellingen
Ik zoek naar een glimlach als ik me ontevreden voel
Ik geloof niet in religies, gebeden of bijgeloof
Ik geloof in wat ik zie en zwijg als ik geen verklaringen vind
Geld heb ik tekort, talent is genoeg, en als mijn gezondheid maar goed is
Heb ik niet meer nodig
Luiheid en koppigheid, sommige van mijn gebreken
Echtheid, bescheidenheid, enkele van mijn talenten
En als iets wat ik zeg arrogant klinkt
Was het geen ego, maar waarheid die pijn doet in bepaalde oren
Ik breng inspiratie, opschudding in de massa
Ik, veroorzaak haat bij degenen die meer geloven dan ze zijn
De eersten identificeren zich met mijn nummer
De tweedelingen haten me, ik laat ze zich inferieur voelen
Ik wil geen titels, dit is voor mij geen toernooi
De hand boven het publiek, dat is mijn enige trofee
Ongerechtigheid zie ik in mijn wijk, maar ik ben wie ik ben
En niet wie de duivel van me verlangt
Competitie is een secundair punt
De waarheid zeggen is primordiaal
In mijn hip hop is het essentieel
Ik wil geen idool zijn, ik wil geen onderdanen
Geniet van elk seconde, alsof het de laatste is
Ik geloof niet in het lot, omdat ik mijn lot zelf creëer
Ik kom obstakels tegen op mijn pad
Ik corrigeer erratische, verleden van kruimel MC's
Ik verkies een klassieke muzikant te zijn, boven een moordenaar
Het is echt en niet mystiek, met expliciete flow
Vredig in mijn lichaam, dodelijk in de taal
Als Da Vinci artistiek, uniek in elk atoom
Alleen gebruik ik een microfoon om mijn klassiekers te maken
Aardbevingen van ritme, geest in mijn metabolisme
Ik, hou van de essentie, haat racisme, hou van respect, haat egoïsme
Maar verafschuw degene die alleen zichzelf liefheeft
Mijn beschrijving is wat je van me kunt horen
Niet meer en niet minder, geen goud, geen goldfield
Mijn beschrijving is wat je van me kunt horen
Niet meer en niet minder, geen goud, geen goldfield
Mijn beschrijving is wat je van me kunt horen
Niet meer en niet minder, geen goud, geen goldfield
Mijn beschrijving is wat je van me kunt horen
Niet meer en niet minder, geen goud, geen goldfield
Vanuit het verleden wist ik dat ik de toekomst ben, ik zweer het