Rencor Ala Vida
Es ese extraño sentimiento que siento retengo y tengo
Como en un corazón tan pequeño odio tan inmenso pienso y pienso
Me calmo y comienzo de nuevo a sentirme tenso y aunque trato no lo venzo
No me deja ver con claridad ni escuchar ala bondad
Mucho menos hablar con tranquilidad
Es odio y desprecio que me hace ciego
Que me hace fuerte esa maldita voz que al oído me dice que puedo
Arde como fuego que me hace más frío que el hielo
Nubla siempre mi cielo y mancha mi suelo
Quisiera saborear sangre cuál miel de todo aquel que contribuye
A inyectar este odio en mi piel y si hay un Dios arriba le pido de larga vida
A todos mis enemigos que me arrojaron saliva para que mueran de ira
Cuando me vean en la cima ahogándose en su vómito lleno de mentiras
Tengo tantos sentimientos como un témpano tantas
Ganas de vivir como un suicida quizás los dementes estén
más cuerdos que yo porque es rencor lo que siento ala vida
El rencor es el mundo donde vivo
Él me alimenta me da vestido y hasta el aire que respiro
a veces confundo si estoy despierto o estoy dormido
Porque no pierdo tiempo soñando lo que no he cumplido
Lo escucho a mi oído hablándome con voz de niña
Sutilmente me humilla se burla actúa como una hornilla
Que hace hervir mi sangre loca por ser derramada
Y circulada por un corazón donde no hay nada
Solo ardor rencor desprecio, odio, sombras es fácil
El que no esta conmigo está en mi contra
Colillas calcinas almohadas golpeadas lágrimas derramadas
De la arrechera estas son sus obras
Vive en mí el rencor como en el mediodía el Sol como él
Tiempo en el reloj como el aroma en la flor
Como el vicio que sabes que te mata pero no dejas suena
En mi cabeza como el ruido de lluvia en las tejas
Te acompleja te maneja te utiliza
a veces es tanto que lo oculto con una sonrisa
Él te asfixia te desquicia y cuando crees que termina el odio suave acaricia
Y de nuevo inicia
Tengo tantos sentimientos como un témpano tantas
Ganas de vivir como un suicida quizás los dementes estén más cuerdos que yo
Porque es rencor lo que siento ala vida
Wrok op het Leven
Het is dat vreemde gevoel dat ik vasthoud en heb
Zoals in een klein hart zo'n immense haat, ik denk en denk
Ik kalmeer en begin opnieuw me gespannen te voelen, en hoewel ik probeer, overwin ik het niet
Het laat me niet helder zien of de goedheid horen
Al helemaal niet rustig kunnen praten
Het is haat en minachting die me blind maakt
Die me sterker maakt, die verdomde stem die in mijn oor zegt dat ik kan
Het brandt als vuur dat me kouder maakt dan ijs
Het verduistert altijd mijn lucht en bevuilt mijn grond
Ik zou bloed willen proeven als honing van iedereen die bijdraagt
Aan het injecteren van deze haat in mijn huid, en als er een God boven is, vraag ik hem om een lang leven
Voor al mijn vijanden die me spuugden, zodat ze sterven van woede
Als ze me op de top zien, zich verdrinkend in hun braaksel vol leugens
Ik heb zoveel gevoelens als een ijsberg, zoveel
Zin om te leven als een suïcida, misschien zijn de gekken
meer bij zinnen dan ik, want het is wrok wat ik voel voor het leven
De wrok is de wereld waarin ik leef
Hij voedt me, geeft me kleren en zelfs de lucht die ik adem
Soms verwissel ik of ik wakker ben of slaap
Omdat ik geen tijd verlies met dromen van wat ik niet heb bereikt
Ik hoor het in mijn oor, het spreekt met een meisjesstem
Subtiel vernederend, het lacht, het gedraagt zich als een kookplaat
Die mijn bloed doet koken, gek om te worden gemorst
En rondgepompt door een hart waar niets is
Alleen brand, wrok, minachting, haat, schaduwen, het is makkelijk
Wie niet met mij is, is tegen mij
Verbrande peuken, geslagen kussens, vergoten tranen
Van de woede, dit zijn zijn werken
De wrok leeft in mij zoals de zon op het middaguur, zoals hij
Tijd op de klok, zoals de geur in de bloem
Zoals de verslaving waarvan je weet dat hij je doodt, maar je laat hem niet
Het klinkt in mijn hoofd als het geluid van regen op de dakpannen
Het complexeert je, het beheert je, het gebruikt je
Soms is het zoveel dat ik het verberg met een glimlach
Hij verstikt je, maakt je gek, en wanneer je denkt dat de haat eindigt, streelt hij zachtjes
En begint weer opnieuw
Ik heb zoveel gevoelens als een ijsberg, zoveel
Zin om te leven als een suïcida, misschien zijn de gekken meer bij zinnen dan ik
Want het is wrok wat ik voel voor het leven