Verano
Iluminada madrugada luces
Del horizonte
Donde aprendimos del amor
Juntos en un mirador
Recuerda bien el sitio donde tú creciste
Porque ahora esa ciudad Ya no existe
Ahora tu vista me arrastra, me agarra
Me amarra y me castra
Y este maldito verano
Que me tiene dolidas las manos
En mi cama sudando por ti
Yo no pienso vivir
Pues son los mismos engaños
Que ahora se detectar con los años
Y la dura lección que aprendí
Es que no espero más por ti
Nos despertamos en la playa
Entre Diviana y Nirvana
La noche en que te di el reloj 1 9 9 2
Recuerdo que la arena no era tan oscura
Y que tu voluntad no era tan dura
Ahora tus ojos perforan
Confunden me hunden, me ignoran
Y este maldito verano
Que me tiene dolidas las manos
En mi cama sudando por ti
Yo no pienso vivir
Pues son los mismos engaños
Que ahora se detectar con los años
Y la dura lección que aprendí
Es que no espero más por ti
No sé porque te veo en sueños
En blanco y negro como los perros
Ni porque despierto temblando
Si es el medio del verano
Que me tiene dolidas las manos
En mi cama sudando por ti
Yo no pienso vivir
Pues son los mismos engaños
Que ahora se detectar con los años
Y la dura lección que aprendí
Es que no espero más por ti
Zomer
Verlichte ochtendlichten
Van de horizon
Waar we leerden over de liefde
Samen op een uitkijkpunt
Vergeet niet de plek waar jij opgroeide
Want nu bestaat die stad niet meer
Nu trekt jouw blik me aan, grijpt me vast
Bindt me en maakt me onvruchtbaar
En deze verdomde zomer
Die mijn handen pijn doet
In mijn bed zwetend om jou
Ik wil niet meer leven
Want het zijn dezelfde leugens
Die ik nu met de jaren herken
En de harde les die ik leerde
Is dat ik niet meer op jou wacht
We werden wakker op het strand
Tussen Diviana en Nirvana
De nacht dat ik je het horloge gaf 1 9 9 2
Ik herinner me dat het zand niet zo donker was
En dat jouw wil niet zo hard was
Nu doorboren jouw ogen
Verwarren me, doen me zinken, negeren me
En deze verdomde zomer
Die mijn handen pijn doet
In mijn bed zwetend om jou
Ik wil niet meer leven
Want het zijn dezelfde leugens
Die ik nu met de jaren herken
En de harde les die ik leerde
Is dat ik niet meer op jou wacht
Ik weet niet waarom ik je in dromen zie
In zwart-wit zoals de honden
Of waarom ik trillerig wakker word
Als het midden van de zomer is
Die mijn handen pijn doet
In mijn bed zwetend om jou
Ik wil niet meer leven
Want het zijn dezelfde leugens
Die ik nu met de jaren herken
En de harde les die ik leerde
Is dat ik niet meer op jou wacht