La terraza
Recuerdo que en las noches te solía silbar
Desde la calle a la ventana
Tú te escapabas bordeando el oscuro jardín
¿Quién sabe cuantas lunas contemplamos pasar
Echados en la terraza?
Desde mi casa el cielo se sigue viendo casi igual
Yo era tu mala influencia
Tú fuiste mi princesa
Siempre son frágiles las horas más perfectas
Quizá me invada la nostalgia
Por un encuentro imposible
De las memorias solo atesoramos lo sublime
Ahora todo el mundo me pregunta por ti
Y yo no quiero explicarles
No tengo ánimos de parecer amable
¿Quién sabe cuantas lunas contemplamos pasar
Echados en la terraza?
Desde mi casa el cielo se sigue viendo casi igual
Yo era tu mala influencia
Tú fuiste mi princesa
Siempre son frágiles las horas más perfectas
Quizá me invada la nostalgia
Por un encuentro imposible
De las memorias solo atesoramos lo sublime
Ha pasado el tiempo, esto es lo que siento
De lo que te digo Dios es mi testigo
Que con cada noche, que cada mañana
Que todos los minutos, que todas las semanas
No dejo de pensar en lo que dijiste
No dejo de aferrarme a lo que me diste
Y no cambia lo que siento, la distancia es como el viento
No es vivir en el pasado, es quererte a mi lado
Es tan solo tratar de ser sincero conmigo mismo
Es tan solo tratar de llenar este vacío
Que me carcome las entrañas
Que no me deja vivir si no estás junto a mi
Het Terras
Ik herinner me dat ik 's nachts naar je fluit
Van de straat naar het raam
Jij ontsnapte langs de donkere tuin
Wie weet hoeveel manen we zagen voorbijgaan
Liggend op het terras?
Vanuit mijn huis lijkt de lucht nog steeds bijna hetzelfde
Ik was jouw slechte invloed
Jij was mijn prinses
Altijd zijn de mooiste uren zo kwetsbaar
Misschien overvalt de nostalgie me
Voor een onmogelijke ontmoeting
Van de herinneringen koesteren we alleen het sublieme
Nu vraagt iedereen me naar jou
En ik wil het ze niet uitleggen
Ik heb geen zin om vriendelijk te lijken
Wie weet hoeveel manen we zagen voorbijgaan
Liggend op het terras?
Vanuit mijn huis lijkt de lucht nog steeds bijna hetzelfde
Ik was jouw slechte invloed
Jij was mijn prinses
Altijd zijn de mooiste uren zo kwetsbaar
Misschien overvalt de nostalgie me
Voor een onmogelijke ontmoeting
Van de herinneringen koesteren we alleen het sublieme
De tijd is verstreken, dit is wat ik voel
Wat ik je zeg, God is mijn getuige
Dat met elke nacht, met elke ochtend
Met elke minuut, met elke week
Denk ik steeds aan wat je zei
Ik blijf vasthouden aan wat je me gaf
En wat ik voel verandert niet, de afstand is als de wind
Het is niet leven in het verleden, het is je aan mijn zijde willen
Het is gewoon proberen eerlijk te zijn tegen mezelf
Het is gewoon proberen deze leegte te vullen
Die me van binnenuit opvreet
Die me niet laat leven als je niet naast me bent
Escrita por: Asier Cazalis