La terraza
Recuerdo que en las noches te solía silbar
Desde la calle a la ventana,
Tú te escapabas bordeando el oscuro jardín.
¿Quién sabe cuantas lunas contemplamos pasar
echados en la terraza?
Desde mi casa el cielo se sigue viendo casi igual
Yo era tu mala influencia,
Tú fuiste mi princesa.
Siempre son frágiles las horas más perfectas.
Quizá me invada la nostalgia
Por un encuentro imposible,
De las memorias sólo atesoramos lo sublime
Ahora todo el mundo me pregunta por ti
Y yo no quiero explicarles,
No tengo ánimos de parecer amable.
¿Quién sabe cuantas lunas contemplamos pasar
Echados en la terraza?
Desde mi casa el cielo se sigue viendo casi igual
Ha pasado el tiempo, esto es lo que siento
De lo que te digo Dios es mi testigo,
Que con cada noche, que cada mañana,
Que todos los minutos, que todas las semanas
No dejo de pensar en lo que dijiste,
No dejo de aferrarme a lo que me diste,
Y no cambia lo que siento, la distancia es como el viento,
No es vivir en el pasado, es quererte a mi lado
Es tan solo tratar de ser sincero conmigo mismo,
Es tan solo tratar de llenar este vacío
Que me carcome las entrañas,
Que no me deja vivir si no estás junto a mi.
Het Terras
Ik herinner me dat ik 's nachts naar je fluit
Van de straat naar het raam,
Jij ontsnapte langs de donkere tuin.
Wie weet hoeveel manen we hebben zien voorbijgaan
Liggend op het terras?
Vanuit mijn huis lijkt de lucht nog steeds bijna hetzelfde.
Ik was jouw slechte invloed,
Jij was mijn prinses.
Altijd zijn de meest perfecte uren fragiel.
Misschien overvalt me de nostalgie
Voor een onmogelijke ontmoeting,
Van de herinneringen koesteren we alleen het sublieme.
Nu vraagt iedereen me naar jou
En ik wil het niet uitleggen,
Ik heb geen zin om vriendelijk te lijken.
Wie weet hoeveel manen we hebben zien voorbijgaan
Liggend op het terras?
Vanuit mijn huis lijkt de lucht nog steeds bijna hetzelfde.
De tijd is verstreken, dit is wat ik voel
Van wat ik je zeg is God mijn getuige,
Dat met elke nacht, met elke ochtend,
Met elke minuut, met elke week
Blijf ik denken aan wat je zei,
Blijf ik vasthouden aan wat je me gaf,
En wat ik voel verandert niet, de afstand is als de wind,
Het is niet leven in het verleden, het is je aan mijn zijde willen,
Het is gewoon proberen eerlijk te zijn tegen mezelf,
Het is gewoon proberen deze leegte te vullen
Die me van binnenuit opvreet,
Die me niet laat leven als je niet bij me bent.