No te apures, Carablanca
No te apures, Carablanca...
Que no tengo quién me espere...
Nadie extraña mi retardo,
Para mí siempre es temprano
Para llegar.
No te apures, Carablanca...
Que al llegar me quedo solo...
Y la noche va cayendo,
Y en sus sombras los recuerdos
Lastiman más.
Me achica el corazón
Salir del corralón,
Porque me sé perdido.
Me tienta la ilusión
Que ofrece el bodegón,
En su copa de olvido.
Caña en la pena...
Llama que me abrasa
Mal que no remedia,
Pena que se agranda.
Siempre lo mismo...
Voy para olvidarla
Y entre caña y caña
La recuerdo más.
No te apures, Carablanca,
Que aquí arriba del pescante,
Mientras ando traqueteando
Voy soñando como cuando
La conocí.
No te apures, Carablanca...
Que no tengo quién me espere
Como entonces, cuando iba
Compadreando la alegría,
De ser feliz.
Geen haast, Carablanca
Geen haast, Carablanca...
Want ik heb niemand die op me wacht...
Niemand mist mijn vertraging,
Voor mij is het altijd vroeg
Om aan te komen.
Geen haast, Carablanca...
Want als ik aankom, blijf ik alleen...
En de nacht valt langzaam,
En in zijn schaduwen doen de herinneringen
Meer pijn.
Mijn hart krimpt ineen
Als ik het erf verlaat,
Omdat ik weet dat ik verloren ben.
De illusie die me verleidt
Die het café biedt,
In zijn glas van vergeten.
Drank bij de pijn...
Vlam die me verbrandt
Een kwaad dat niet geneest,
Pijn die groter wordt.
Altijd hetzelfde...
Ik ga om haar te vergeten
En tussen de drankjes
Vergeet ik haar niet.
Geen haast, Carablanca,
Want hier boven op de bok,
Terwijl ik rijd en schud
Droom ik zoals toen
Ik haar leerde kennen.
Geen haast, Carablanca...
Want ik heb niemand die op me wacht
Zoals toen, toen ik ging
Vrienden maken met de vreugde,
Om gelukkig te zijn.