395px

De Lirio

Carlos Cano

La Lirio

En Cái tié la Bizcocha
un café de marineros,
y en el café hay una niña
coló de lirio moreno.
Lirio la llaman por nombre
y ese nombre bien le está,
por un cariño cariño
tié las ojeras morás.
Y de Cái a Armería,
con voz ronca de aguardiente,
canta la marinería:
La Lirio, la Lirio tiene,
tiene una pena la Lirio,
y se le han puesto las sienes
moraitas de martirio.
Se dise si es por un hombre,
se dise que si es por dos,
pero la verdá del cuento,
¡Ay señó de los tormentos!,
la saben la Lirio y Dio.
A la mar marea, y a la Virgen, sirio,
y pa duquitas, ¡mare de mi arma!,
pa duquitas negras,
las que tié la Lirio.
Un hombre vino de Cuba
que a la Bizcocha ha pagao
cincuenta moneas de oro
por aquel lirio moreno.
Que fue con un bebediso
de menta y ajonjolí,
que fue una noche de luna,
que fue una tarde de Abrí.
Y de Cái a Armería
canta el novio de la Lirio
con una voz doloría:
La Lirio, la Lirio tiene,
tiene una pena la Lirio,
y se le han puesto las sienes
moraitas de martirio.
Se dise si es por un hombre,
se dise que si es por dos,
pero la verdá del cuento,
¡Ay señó de los tormentos!,
la saben la Lirio y Dio.
A la mar marea, y a la Virgen, sirio,
y pa duquitas, ¡mare de mi arma!,
pa duquitas negras,
las que tié la Lirio.

De Lirio

In Cái is de Bizcocha
met een koffie van zeelui,
en in het café is een meisje
met een bruine lelie.
Lirio noemen ze haar,
en die naam past haar goed,
vanwege een liefdevolle liefde
heeft ze paarse wallen.
En van Cái naar Armería,
met een schorre stem van aguardiente,
zingt de zeelieden:
De Lirio, de Lirio heeft,
heeft een verdriet de Lirio,
en haar slapen zijn
paars van marteling.
Men zegt dat het om een man gaat,
men zegt dat het om twee gaat,
maar de waarheid van het verhaal,
Oh Heer van de kwellingen!,
kennen alleen Lirio en God.
Naar de zee, de getijden, en naar de Maagd, sirio,
en voor duivels, oh mijn schat!,
voor zwarte duivels,
de duivels die Lirio heeft.
Een man kwam uit Cuba
en heeft in de Bizcocha betaald
vijftig gouden munten
voor die bruine lelie.
Hij kwam met een drankje
van munt en sesam,
het was een nacht van de maan,
het was een middag in april.
En van Cái naar Armería
zingt de verloofde van Lirio
met een pijnlijke stem:
De Lirio, de Lirio heeft,
heeft een verdriet de Lirio,
en haar slapen zijn
paars van marteling.
Men zegt dat het om een man gaat,
men zegt dat het om twee gaat,
maar de waarheid van het verhaal,
Oh Heer van de kwellingen!,
kennen alleen Lirio en God.
Naar de zee, de getijden, en naar de Maagd, sirio,
en voor duivels, oh mijn schat!,
voor zwarte duivels,
de duivels die Lirio heeft.