Flor de Cenizas
No hay tierra como la mía dice el cantor en su canto
Porque el crespín de su chango le silba dentro del pecho
Mordiendo sus sentimientos cuando anda lejos del pago
La sed de volver provoca espejismos de nostalgia
Y es una ilusión dorada solo una flor de cenizas
Es el corazón que atiza viejas llamas escarchadas
Como una yunta de bueyes tira y tira la querencia
Mirar nuestra adolescencia de la otra punta del tiempo
Es fiero como el encuentro con el yuyal de la ausencia
Porque he bebido la vida ya no le temo a la muerte
Se que un día dirá el presente vivir tiene un alto precio
Solo me duele el silencio de las cosas que envejecen
Mirando yo ese espejismo he vuelto al suelo añorado
Y la esquina de mi barrio donde jugaba y reía ya no era la esquina mía mis sueños me habían robado
Y qué dolor ver las sombras del chango que fue mi amigo
Mirarme desde el abismo de unas fotos otoñadas ver la realidad amarga del camino del olvido
Salí a recorrer ayeres buscando la primavera aquella novia primera su boca y un juramento
En mi alma creció el invierno y en mi pecho una tapera
Porque he bebido la vida ya no le temo a la muerte
Se que un día dirá el presente vivir tiene un alto precio
Solo me duele el silencio de las cosas que envejecen
Bloem van As
Er is geen land zoals het mijne, zegt de zanger in zijn lied
Omdat de krekel van zijn jongen binnenin zijn borst fluit
Bijtend op zijn gevoelens als hij ver van huis is
De dorst om terug te keren roept illusies van nostalgie op
En het is een gouden illusie, slechts een bloem van as
Het is het hart dat oude, bevroren vlammen aanwakkert
Als een paar ossen trekt de heimwee maar door
Kijkend naar onze adolescentie van de andere kant van de tijd
Het is woest als de ontmoeting met het onkruid van afwezigheid
Want ik heb van het leven gedronken, ik ben niet bang voor de dood
Ik weet dat op een dag het heden zal zeggen dat leven een hoge prijs heeft
Alleen doet de stilte van de dingen die verouderen me pijn
Kijkend naar die illusie ben ik teruggekeerd naar de verlangde grond
En de hoek van mijn buurt waar ik speelde en lachte was niet meer mijn hoek, mijn dromen hadden me beroofd
En wat een pijn om de schaduw te zien van de jongen die mijn vriend was
Mijzelf te zien vanuit de afgrond van wat verouderde foto's, de bittere realiteit van de weg van de vergetelheid
Ik ging op zoek naar de dagen van weleer, op zoek naar die lente, die eerste vriendin, haar mond en een eed
In mijn ziel groeide de winter en in mijn borst een ruïne
Want ik heb van het leven gedronken, ik ben niet bang voor de dood
Ik weet dat op een dag het heden zal zeggen dat leven een hoge prijs heeft
Alleen doet de stilte van de dingen die verouderen me pijn