Charlemos
¿Belgrano setenta once?
Quisiera hablar con Renée
¿No vive allí? No, no corte
¿Podría hablar con usted?
No cuelgue, la tarde es triste
Me siento sentimental
Renée ya sé que no existe
Charlemos, usted es igual
Charlando soy feliz, la vida es breve
Soñemos en la gris tarde que llueve
Hablemos de un amor, seremos ella y él
Y con su voz mi angustia cruel será más leve
Charlemos; nada más soy el cautivo
De un sueño tan fugaz que ni lo vivo
Charlemos nada más, que aquí en mi corazón
Oyéndola siento latir otra emoción
¿Qué dice? ¿Tratar de vernos?
Sigamos con la ilusión
Hablemos sin conocernos
Corazón a corazón
No puedo, no puedo verla
Es doloroso, lo sé
¡Cómo quisiera quererla!
Soy ciego, perdóneme
Laten we praten
Belgrano zeventig elf?
Ik zou graag met Renée willen praten
Woont ze daar niet? Nee, niet ophangen
Mag ik met u praten?
Hang niet op, de middag is treurig
Ik voel me sentimenteel
Renée, ik weet dat je niet bestaat
Laten we praten, u bent hetzelfde
Pratend ben ik gelukkig, het leven is kort
Laten we dromen in de grijze middag die regent
Laten we het over een liefde hebben, we zullen zij en hij zijn
En met uw stem zal mijn wrede angst lichter zijn
Laten we praten; verder ben ik slechts de gevangene
Van een droom zo vluchtig dat ik hem niet leef
Laten we alleen praten, want hier in mijn hart
Hoor ik een andere emotie kloppen
Wat zegt u? Proberen om elkaar te zien?
Laten we de illusie voortzetten
Laten we praten zonder elkaar te kennen
Hart tot hart
Ik kan niet, ik kan haar niet zien
Het is pijnlijk, dat weet ik
Hoe graag zou ik haar willen willen!
Ik ben blind, vergeef me