Amar
Que pode uma criatura senão
Entre criaturas, amar?
Amar e esquecer, amar e malamar
Amar, desamar, amar?
Sempre, e até de olhos vidrados, amar?
Que pode, pergunto, o ser amoroso
Sozinho, em rotação universal, senão
Rodar também, e amar?
Amar o que o mar traz à praia
O que ele sepulta, e o que, na brisa marinha
É sal, ou precisão de amor, ou simples ânsia?
Amar solenemente as palmas do deserto
O que é entrega ou adoração expectante
E amar o inóspito, o áspero
Um vaso sem flor, um chão de ferro
E o peito inerte, e a rua vista em sonho
E uma ave de rapina
Este o nosso destino: Amar sem conta
Distribuído pelas coisas pérfidas ou nulas
Doação ilimitada a uma completa ingratidão
E na concha vazia do amor à procura medrosa
Paciente, de mais e mais amor
Amar a nossa falta mesma de amor
E na secura nossa, amar a água implícita
E o beijo tácito, e a sede infinita
Liefde
Wat kan een schepsel anders dan
Tussen schepsels, liefhebben?
Liefhebben en vergeten, liefhebben en slecht liefhebben
Liefhebben, niet meer liefhebben, liefhebben?
Altijd, en zelfs met glazige ogen, liefhebben?
Wat kan, vraag ik, het liefdevolle wezen
Alleen, in de universele draaiing, anders dan
Draaien ook, en liefhebben?
Liefhebben wat de zee naar het strand brengt
Wat het begraaft, en wat, in de zeebries
Zout is, of de noodzaak van liefde, of simpele verlangens?
Solemnly liefhebben de palmen van de woestijn
Wat is overgave of verwachtingsvolle aanbidding
En liefhebben het onherbergzame, het ruwe
Een vaas zonder bloem, een ijzeren vloer
En de inerte borst, en de straat gezien in een droom
En een roofvogel
Dit is ons lot: Liefhebben zonder tel
Verspreid over de verraderlijke of nutteloze dingen
Onbeperkte gave aan een complete ondankbaarheid
En in de lege schelp van de liefde op zoek, angstig
Geduldig, naar meer en meer liefde
Liefhebben onze eigen tekortkoming aan liefde
En in onze droogte, liefhebben het impliciete water
En de stille kus, en de eindeloze dorst