Mãos Dadas
Não serei o poeta de um mundo caduco
Também não cantarei o mundo futuro
Estou preso à vida e olho meus companheiros
Estão taciturnos mas nutrem grandes esperanças
Entre eles, considero a enorme realidade
O presente é tão grande, não nos afastemos
Não nos afastemos muito, vamos de mãos dadas
Não serei o cantor de uma mulher, de uma história
Não direi os suspiros ao anoitecer, a paisagem vista da janela
Não distribuirei entorpecentes ou cartas de suicida
Não fugirei para as ilhas nem serei raptado por serafins
O tempo é a minha matéria, o tempo presente, os homens presentes
A vida presente
Hand in Hand
Ik zal de dichter van een verouderde wereld niet zijn
Ik zal ook de wereld van de toekomst niet bezingen
Ik ben vastgebonden aan het leven en kijk naar mijn vrienden
Ze zijn stil, maar koesteren grote hoop
Tussen hen zie ik de enorme werkelijkheid
Het heden is zo groot, laten we niet te ver weggaan
Laten we niet te ver weggaan, laten we hand in hand gaan
Ik zal de zanger van een vrouw, van een verhaal niet zijn
Ik zal de zuchten bij het vallen van de avond niet vertellen, het uitzicht vanuit het raam
Ik zal geen drugs of zelfmoordbrieven uitdelen
Ik zal niet naar de eilanden vluchten of door serafijnen worden ontvoerd
De tijd is mijn materie, de huidige tijd, de mensen van nu
Het leven van nu
Escrita por: Carlos Drumond de Andrade