Os Ombros Suportam o Mundo
Chega um tempo em que não se diz mais: Meu Deus
Tempo de absoluta depuração
Tempo em que não se diz mais: Meu amor
Porque o amor resultou inútil
E os olhos não choram
E as mãos tecem apenas o rude trabalho
E o coração está seco
Em vão mulheres batem à porta, não abrirás
Ficaste sozinho, a luz apagou-se
Mas na sombra teus olhos resplandecem enormes
És todo certeza, já não sabes sofrer
E nada esperas de teus amigos
Pouco importa venha a velhice, que é a velhice?
Teus ombros suportam o mundo
E ele não pesa mais que a mão de uma criança
As guerras, as fomes, as discussões dentro dos edifícios
Provam apenas que a vida prossegue
E nem todos se libertaram ainda
Alguns, achando bárbaro o espetáculo
Prefeririam (os delicados) morrer
Chegou um tempo em que não adianta morrer
Chegou um tempo em que a vida é uma ordem
A vida apenas, sem mistificação
De Schouders Dragen de Wereld
Er komt een tijd dat je niet meer zegt: Mijn God
Tijd van absolute zuivering
Tijd dat je niet meer zegt: Mijn liefde
Omdat de liefde nutteloos bleek
En de ogen huilen niet
En de handen weven alleen het ruwe werk
En het hart is droog
Tevergeefs kloppen vrouwen op de deur, je opent niet
Je bent alleen gebleven, het licht is gedoofd
Maar in de schaduw stralen je ogen enorm
Je bent vol zekerheid, je weet niet meer wat lijden is
En je verwacht niets van je vrienden
Het doet er niet toe of de ouderdom komt, wat is ouderdom?
Je schouders dragen de wereld
En hij weegt niet meer dan de hand van een kind
De oorlogen, de honger, de discussies binnen de gebouwen
Bewijzen alleen dat het leven doorgaat
En niet iedereen is al bevrijd
Sommigen, die het spektakel barbaars vinden
Zouden liever (de kwetsbaren) sterven
Er is een tijd gekomen dat sterven geen zin heeft
Er is een tijd gekomen dat het leven een orde is
Het leven alleen, zonder mystificatie
Escrita por: Carlos Drummond de Andrade