Soledad
Yo no quiero que nadie a mí me diga
Que de tu dulce vida
Vos ya me has arrancado
Mi corazón una mentira pide
Para esperar tu imposible llamado
Yo no quiero que nadie se imagine
Cómo es de amarga y honda mi eterna soledad
Pasa las noches, el minutero mueve
La pesadilla de su lento tic-tac
En la doliente sombra de mi cuarto, al esperar
Sus pasos que quizás no volverán
A veces me parece que ellos detienen su andar
Sin atreverse luego a entrar
Pero no hay nadie y ella no viene
Es un fantasma que crea mi ilusión
Y que al desvanecerse va dejando su visión
Cenizas en mi corazón
En la plateada esfera del reloj
Las horas que agonizan se niegan a pasar
Hay un desfile de extrañas figuras
Que me contemplan con burlón mirar
Es una caravana interminable
Que se hunde en el olvido con su mueca espectral
Se va con ella tu boca que era mía
Solo me queda la angustia de mi mal
Eenzaamheid
Ik wil niet dat iemand tegen me zegt
Dat je me al je zoete leven
Van me hebt afgenomen
Mijn hart vraagt om een leugen
Om te wachten op jouw onmogelijke oproep
Ik wil niet dat iemand zich voorstelt
Hoe bitter en diep mijn eeuwige eenzaamheid is
De nachten verstrijken, de secondewijzer beweegt
De nachtmerrie van zijn trage tik-tak
In de pijnlijke schaduw van mijn kamer, terwijl ik wacht
Op stappen die misschien niet terugkomen
Soms lijkt het alsof ze hun gang stoppen
Zonder zich daarna te durven tonen
Maar er is niemand en zij komt niet
Het is een spook dat mijn illusie creëert
En als het vervaagt, laat het zijn visie achter
As in mijn hart
In de zilveren bol van de klok
Weigeren de uren die sterven om voorbij te gaan
Er is een optocht van vreemde figuren
Die me met een spottende blik aankijken
Het is een eindeloze karavaan
Die met zijn spookachtige grijns in de vergetelheid zinkt
Je mond gaat met haar, die van mij was
Alleen de angst van mijn pijn blijft over