Bandoneon Arrabalero
Bandoneon arrabalero, viejo fuelle desinflado,
Te encontre como a un pebete que la madre abandono
En la puerta de un convento sin reboque en las paredes,
A la luz de un farolito que de noche te alumbro.
Bandoneon, porque ves que estoy triste y cantar ya no puedo,
Vos sabes que yo llevo en el alma marcao un dolor.
Te lleve a mi pieza, te acune en mi pecho frio,
Yo tambin abandonado me encontraba en el bulin;
Has querido consolarme con tu voz enronquecida
Y tus notas doloridas aumento mi berretin.
Bandoneon Arrabalero
Bandoneon arrabalero, oude uitgeblazen balg,
Ik vond je als een kind dat door zijn moeder werd verlaten.
Bij de deur van een klooster zonder pleister op de muren,
In het licht van een klein lampje dat je 's nachts verlichtte.
Bandoneon, omdat je ziet dat ik verdrietig ben en niet meer kan zingen,
Jij weet dat ik in mijn ziel een pijn met me meedraag.
Ik nam je mee naar mijn kamer, ik wiegde je tegen mijn koude borst,
Ik, ook verlaten, was in het bordeel;
Je wilde me troosten met je hees klinkende stem
En je pijnlijke noten versterkten mijn verlangen.
Escrita por: P. Contursi / Deambroggio