Cuesta Abajo
Si arrastré por este mundo
La vergüenza de haber sido
Y el dolor de ya no ser
Bajo el ala del sombrero
Cuántas veces, embozada
Una lágrima asomada
Yo no pude contener
Si crucé por los caminos
Como un paria que el destino
Se empeñó en deshacer
Si fui flojo, si fui ciego
Solo quiero que hoy comprendan
El valor que representa
El coraje de querer
Era para mí la vida entera
Como un Sol de primavera
Mi esperanza y mi pasión
Sabía que en el mundo no cabía
Toda la humilde alegría
De mi pobre corazón
Ahora, cuesta abajo en mi rodada
Las ilusiones pasadas
Ya no las puedo arrancar
Sueño con el pasado que añoro
El tiempo viejo que lloro
Y que nunca volverá
Por seguir tras de sus huella
Yo bebí incansablemente
En mi copa de dolor
Pero nadie comprendía
Que si todo yo le daba
En cada vuelta dejaba
Pedazos de corazón
Ahora solo en la pendiente
Solitario y ya vencido
Yo me quiero confesar
Si aquella boca mentía
El amor que me ofrecía
Por aquellos ojos brujos
Yo habrá dado siempre más
Era para mí la vida entera
Como un Sol de primavera
Mi esperanza y mi pasión
Sabía que en el mundo no cabía
Toda la humilde alegría
De mi pobre corazón
Ahora, cuesta abajo en mi rodada
Las ilusiones pasadas
Ya no las puedo arrancar
Sueño con el pasado que añoro
El tiempo viejo que lloro
Y que nunca volverá
Afwaarts
Als ik door deze wereld sleep
De schaamte van wat ik was
En de pijn van wat ik niet meer ben
Onder de rand van mijn hoed
Hoe vaak, verborgen
Een traan die zich aandient
Kon ik niet tegenhouden
Als ik over de wegen trok
Als een paria die het lot
Zich had voorgenomen te vernietigen
Als ik zwak was, als ik blind was
Wil ik alleen dat ze vandaag begrijpen
De waarde die het heeft
De moed om te willen
Het leven was voor mij alles
Als een zon in de lente
Mijn hoop en mijn passie
Ik wist dat er in de wereld niet genoeg was
Voor al de bescheiden vreugde
Van mijn arme hart
Nu, afwaarts in mijn rol
De illusies van het verleden
Kan ik niet meer uitrukken
Droom ik van het verleden dat ik mis
De oude tijd die ik betreur
En die nooit meer terugkomt
Om de sporen te volgen
Heb ik onvermoeibaar gedronken
Uit mijn beker van pijn
Maar niemand begreep
Dat als ik alles gaf
Ik bij elke draai
Stukken van mijn hart achterliet
Nu alleen op de helling
Eenzaam en al verslagen
Wil ik me belijden
Als die mond loog
De liefde die ze bood
Voor die betoverende ogen
Zou ik altijd meer hebben gegeven
Het leven was voor mij alles
Als een zon in de lente
Mijn hoop en mijn passie
Ik wist dat er in de wereld niet genoeg was
Voor al de bescheiden vreugde
Van mijn arme hart
Nu, afwaarts in mijn rol
De illusies van het verleden
Kan ik niet meer uitrukken
Droom ik van het verleden dat ik mis
De oude tijd die ik betreur
En die nooit meer terugkomt