Padrino Pelado
Saraca, muchachos! Dequera, un casorio!
Uy Dio, que de minas! Ta todo alfombrao!
Y aquellos pebetes, goriones de barrio,
acuden gritando:"Padrino pelao!"
El barrio alborotan con su algarabia...
Alla, en la vereda, se ve, entre el monton,
el rostro marchito de alguna pebeta
que ya para siempre perdio la ilusión.
Y asi, por lo bajo,
las viejas del barrio
comentan la cosa
con admiracion:
"Ha visto, señora,
que poca vergüenza?
Vestirse de blanco
después que peco!"
Y un tano cabrero
rezonga en la puerta
porque a un cajetiya
manyo el estofao:
"Aqui, en esta casa
oste non me dentra.
Me sun dado coenta
que oste es un colao".
"Saraca, muchachos:gritemos más fuerte!
Uy Dio, que amarrete! Ni un cobre ha tirao...
Que bronca, muchachos! Se hizo el otario.
Gritemos, Pulguita! Padrino Pelao!"
Y aquella pebeta que esta en la vereda
contempla con pena la novia al pasar.
Se llena de angustia su alma marchita
pensando que nunca tendra el blanco ajuar.
Padrino Pelado
Saraca, jongens! Dequera, een bruiloft!
Oh God, wat een meiden! Alles is bedekt!
En die jongens, buurtgasten,
roepen luid: "Padrino Pelao!"
De buurt maakt herrie met zijn gekakel...
Daar, op de stoep, zie je, tussen de menigte,
het verwelkte gezicht van een meisje
dat voor altijd de hoop heeft verloren.
En zo, op de achtergrond,
praten de oude vrouwen
over de zaak
met bewondering:
"Heb je gezien, mevrouw,
hoe weinig schaamte?
In het wit gekleed
nadat ze gezondigd heeft!"
En een Italiaanse boer
mompelt bij de deur
omdat een snotneus
het stoofpotje heeft verknald:
"Hier, in dit huis
kom jij niet binnen.
Ik heb het al door,
jij bent een oplichter."
"Saraca, jongens: laten we harder schreeuwen!
Oh God, wat een gierigaard! Geen cent heeft hij uitgegeven...
Wat een woede, jongens! Hij doet alsof hij het niet doorheeft.
Laten we schreeuwen, Pulguita! Padrino Pelao!"
En dat meisje dat op de stoep staat
kijkt treurig naar de bruid die voorbijloopt.
Haar verwelkte ziel vult zich met angst
terwijl ze denkt dat ze nooit de witte uitzet zal hebben.