La Novia Ausente
A veces repaso las horas aquellas
cuando era estudiante y tu eras la amada
que con tus sonrisas repartias estrellas
a todos los mozos de aquella barriada.
Ah! las noches tibias, Ah! la fantasia
de nuestra veintena de abriles felices,
cuando solamente tu risa se oia
y yo no tenia mis cabellos grises.
Ibamos del brazo y tu suspirabas
porque muy cerquita te decia, "Mi bien,
ves como la luna se enreda en los pinos
y su luz de plata te besa en la sien?
Al raro conjuro de noche y reseda
temblaban las hojas del parque también
y tu me pedias que te recitara
esta "sonatina" que soño Rubén:
(recitado)
"La princesa esta triste! Que tendra la princesa?
Los suspiros se escapan de su boca de fresa
que ha perdido la risa, que ha perdido el color.
La princesa esta palida en su silla de oro,
esta mudo el teclado de su clave sonoro
y en mi vaso, olvidada, se desmaya una flor.
Que duendes lograron lo que ya no existe?
Que mano huesuda fue hilando mis males?
Yque pena altiva hoy me ha hecho tan triste
triste como el eco de las catedrales?
Ah! ya se, ya se. Fue la novia ausente
aquella que, cuando estudiante, me amaba.
Que al morir, un beso le deje en la frente
porque estaba fria, porque me dejaba.
De Afwezig Bruid
Soms denk ik terug aan die uren
toen ik student was en jij de geliefde was
met je glimlachen die sterren verspreidde
naar alle jongens uit die buurt.
Ah! de warme nachten, Ah! de fantasie
van onze twintig gelukkige lentes,
wanneer alleen jouw lach te horen was
en ik nog geen grijze haren had.
We liepen arm in arm en jij zuchtte
omdat ik heel dichtbij zei: "Mijn lief,
zie je hoe de maan zich in de dennen wikkelt
en haar zilveren licht je op de slapen kust?
Bij de vreemde betovering van nacht en reseda
trilden ook de bladeren in het park
en jij vroeg me om je voor te dragen
deze "sonatina" die Rubén droomde:
(voorgelezen)
"De prinses is verdrietig! Wat heeft de prinses?
De zuchten ontsnappen uit haar aardbeienmond
ze heeft de lach verloren, ze heeft de kleur verloren.
De prinses is bleek in haar gouden stoel,
het toetsenbord van haar klavier is stil
en in mijn glas, vergeten, verwelkt een bloem.
Welke kabouters bereikten wat niet meer bestaat?
Welke botte hand heeft mijn kwellingen gesponnen?
En welke trotse pijn heeft me zo treurig gemaakt
treurig als het echo van de kathedralen?
Ah! ik weet het, ik weet het. Het was de afwezig bruid
zij die, toen ik student was, van me hield.
Toen ze stierf, liet ik een kus op haar voorhoofd
omdat ze koud was, omdat ze me verliet.