Madame Ivonne
Mademoiselle Ivonne era una pebeta
que en el barrio posta del viejo Montmartre
con su pinta brava de alegre griseta,
animo las fiestas de Les Quatre Arts.
Era la papusa del Barrio Latino,
que supo a los puntos del verso inspirar,
pero fue que un día llego un argentino
y a la francesita la hizo suspirar.
Madame Ivonne...
la cruz del sur fue como un sino
Madame Ivonne...
fue como el sino de tu suerte.
Alondra gris,
tu dolor me conmueve;
tu pena es de nieve,
Madame Ivonne...
Han pasao diez años que zarpo de Francia.
Mademoiselle Ivonne... hoy solo es madame,
la que al ver que todo quedo en la distancia,
con ojos muy tristes bebe su champagne.
Ya no es la papusa del Barrio Latino,
ya no es la mistonga florecita de lis...
ya nada le queda... ni aquel argentino
que entre tango y mate la alzo de Paris.
Madame Ivonne
Mevrouw Ivonne was een meisje
uit de straat van het oude Montmartre,
met haar stoere uitstraling als blije meid,
verfriste ze de feesten van Les Quatre Arts.
Ze was de schat van het Latijnse Kwartier,
ze inspireerde de woorden van elk vers,
maar op een dag kwam er een Argentijn
en deed de Franse dame zuchten van verlangen.
Mevrouw Ivonne...
de zuidelijke kruis was als een teken,
Mevrouw Ivonne...
was als het lot dat jou wachtte.
Grijze leeuwerik,
jouw pijn ontroert me;
jouw verdriet is van sneeuw,
Mevrouw Ivonne...
Er zijn tien jaar voorbij sinds ik vertrok uit Frankrijk.
Mevrouw Ivonne... is nu enkel madame,
bij het zien dat alles in de verte bleef,
bent met heel treurige ogen champagne aan het drinken.
Ze is niet meer de schat van het Latijnse Kwartier,
niet meer het mooie bloemetje van het Lijs...
ze heeft niets meer... zelfs die Argentijn
die tussen tango en mate haar opheefde in Parijs.
Escrita por: E. Cadicamo / E. Pereyra