La Milonga
Suena la orquesta, los fuelles llorones
Con sus vibraciones, tan linda la fiesta
La muchachada que el patio engalana
Su risa de grana de amor inundaba
Y entre los ruidos parecen las notas
Canciones que brotan de amores sentidos
Pero hay momentos que en celos de amor
Los ojos expresan intenso furor
Cuando se empeña un guapo en llevar
A la hermosa dueña de uno que sabe amar
Y un clamor de pronto se levanta
Al mirar que dos hombres pelean
Con vigor, y en la lucha cuerpean
Mientras que viborea el filo del facón
Los que ven los gestos de guapeza
De esos dos que luchan con bravura
Y al mirar tan grande ofuscación
Una sombra de amargura cubre el corazón
Y en la milonga se mueren los sones
De los bandoneones que ya no rezongan
Y el patio queda muy triste y sombrío
Como si estuviera bañado de hastío
Es que la gente sufre un desconsuelo
Al ver que un valiente quedará en el suelo
Y la muchacha que al guapo adoró
Maldice al malevo que a su hombre mató
Y ahogada en un grito de dolor
Besa el rostro amado del que fuera su amor
Yo no sé qué viento de tristeza
Se llevó del patio su alegría
Cuando el Sol a lo lejos moría
Y se fiesta perdía
Su alegre animación
Solo sé que la que lo adoraba
Sollozó muriéndose de duelo
Y al llorar su perdida ilusión
Le pidió cuentas al cielo
Para su aflicción
De Milonga
De orkest klinkt, de huilende blazers
Met hun vibraties, zo mooi het feest
De jongeren die de binnenplaats versieren
Hun lach van liefde overspoelde ons
En tussen de geluiden klinken de noten
Liedjes die voortkomen uit gevoeld liefdes
Maar er zijn momenten van jaloezie in de liefde
De ogen tonen intense woede
Wanneer een knappe man zich inzet om te nemen
De mooie dame van iemand die weet te beminnen
En plotseling klinkt er een geschreeuw
Als twee mannen met elkaar vechten
Met kracht, en in de strijd bewegen ze
Terwijl het mes glinstert
Diegenen die de daden van moed zien
Van die twee die dapper strijden
En bij het zien van zo'n grote verwarring
Bedekt een schaduw van bitterheid het hart
En in de milonga sterven de klanken
Van de bandoneons die niet meer brommen
En de binnenplaats blijft heel treurig en somber
Alsof het gedompeld is in verveling
Het is dat de mensen lijden onder verdriet
Als ze zien dat een dappere man op de grond zal blijven
En het meisje dat de knappe man aanbidde
Vervloekt de schurk die haar man doodde
En, verstikt door een schreeuw van pijn
Kust ze het geliefde gezicht van wie haar liefde was
Ik weet niet welke wind van verdriet
De vreugde van de binnenplaats heeft meegenomen
Wanneer de zon in de verte sterft
En het feest verloren gaat
Zijn vrolijke animatie
Ik weet alleen dat degene die hem aanbidde
Huilde, stervende van rouw
En terwijl ze om haar verloren illusie huilt
Vraagt ze de hemel om verantwoording
Voor haar verdriet
Escrita por: E. Cárdenas / R. Rossi