Leugens

Carlos Gardel

Mentiras

Porque vos lo callabas
Mi Margarita
Yo, que soy tan güenazo
Mate una flor
Y mientras despacito
La deshojaba
Mucho, poquito y nada
Le preguntaba
Me ama mi amor?

Y aquella flor sangrante
Me contesto
Ella siempre suspira
Pensando en vos
Pero esta vez
Mintió la flor

Me alentó con tal juerza
La florecilla
Que un domingo temprano
Cobre valor
Y mientras vos bajabas
A la capilla
Engüelta entre la nieve
De tu mantilla
Te hable de amor
Al darme el si tu cara
Se sonrojó
Mientras daba'un repique
Mi corazón
Pero esa vez
Mentiste vos

Aura se que sos mala
Con mi cariño
Me lo dijo mi madre
Porque te vio
Una noche de Luna
Por el sendero
Ofreciendo tus labios
A un forastero
Que los besó
Cuando grité la mato!
Mi corazón
Llorando como un niño
No! Me gritó
Y aura ya ves
Me miento yo

Leugens

Omdat jij het verzwijgt
Mijn Margarita
Ik, die zo'n goedzak ben
Dode een bloem
En terwijl ik langzaam
De bloemblaadjes plukte
Veel, een beetje en niets
Vroeg ik steeds
Houdt mijn liefde van me?

En die bloeiende bloem
Antwoordde me
Ze zucht altijd
Denkt aan jou
Maar deze keer
Liep de bloem te liegen

Ze moedigde me zo sterk aan
De bloemetjes
Dat op een vroege zondag
Kreeg ik moed
En terwijl jij naar beneden kwam
Naar de kapel
Omhuld door de sneeuw
Van jouw manteltje
Sprak ik over liefde
Bij het geven van je 'ja'
Kleurde je gezicht
Terwijl mijn hart
Een rimpeling gaf
Maar deze keer
Liegde jij

Aura, ik weet dat jij slecht bent
Met mijn liefde
Dat zei mijn moeder
Want ze zag je
Op een nacht onder de maan
Over het pad
Je lippen aanbiedend
Aan een vreemdeling
Die je kuste
Toen riep ik: 'Ik maak je af!'
Mijn hart
Huilde als een kind
Nee! Riep je
En nu zie je
Liegde ik zelf.

Escrita por: J. B. Abad Reyes