Mis Flores Negras
Oye, bajo las ruinas de mis pasiones
En el fondo de esta alma que ya no alegras
Entre polvo de ensueños y de ilusiones
Brotan entumecidas mis flores negras
Ellas son mis dolores capullos hechos
Con intensos pesares de mis entrañas
Sepultan sus raíces, cual los helechos
En las húmedas grietas de las montañas
Ellas son tus desdenes y tus rigores
Ellas son tus perfidias y tus desvíos
Con tus besos vibrantes y abrasadores
En pétalos ornados, negros y fríos
Ellas son los recuerdos de aquellas horas
En que, presa en mis brazos, te adormecías
Mientras yo suspiraba por las auroras
De tus ojos, auroras que no eran mías
Ellas son mis gemidos y mis reproches
Ocultos en esta alma que ya no alegras
Son por eso tan negras como las noches
En los gélidos polos, mis flores negras
Guarda pues este triste débil manojo
Que te ofrezco de aquellas flores sombrías
Guárdalo, nada temas: Es un despojo
Del jardín de mis hondas melancolías
Mijn Zwarte Bloemen
Hé, onder de ruïnes van mijn passies
In de diepte van deze ziel die je niet meer verblijdt
Tussen stof van dromen en illusies
Bloeien verdoofd mijn zwarte bloemen
Zij zijn mijn pijnen, knoppen gemaakt
Met intense zorgen uit mijn ingewanden
Ze begraven hun wortels, zoals de varens
In de vochtige scheuren van de bergen
Zij zijn jouw afwijzingen en jouw straffen
Zij zijn jouw perfidies en jouw omwegen
Met jouw vibrerende en brandende kussen
In versierde, zwarte en koude bloemblaadjes
Zij zijn de herinneringen aan die uren
Waarin, gevangen in mijn armen, je in slaap viel
Terwijl ik zuchtte om de ochtenden
Van jouw ogen, ochtenden die niet van mij waren
Zij zijn mijn kreten en mijn verwijten
Verborgen in deze ziel die je niet meer verblijdt
Daarom zijn ze zo zwart als de nachten
In de ijzige polen, mijn zwarte bloemen
Bewaar dus dit treurige, zwakke boeket
Dat ik je aanbied van die sombere bloemen
Bewaar het, vrees niet: Het is een afval
Van de tuin van mijn diepe melancholie
Escrita por: Félix Scolta Almeyda / J. Flores