Palomita Blanca
Su ausencia esta congoja me dio, y a veces su recuerdo es un bien
Que pronto se me ahoga en dolor, y nada me consuela
De ir siempre más lejos de verme sin ella
Mi paso va adelante y atrás el corazón
El rumbo que me aleja tan cruel, me roba sus caricias de amor
Y solo el pensamiento la ve, la escucha embelesado
La besa con ansias, la siente a mi lado
Y voy, así soñando, más lejos cada vez
Blanca palomita que pasás volando rumbo a la casita donde está mi amor
Palomita blanca, para el triste ausente sos como una carta de recordación
Si la ves a la que adoro, sin decir que lloro, dale alguna idea
De lo muy amargo que es vivir sin ella, que es perder su amante calor
Sigan adelante, pingos de mi tropa, que de un viento errante somos nubarrón
Y en un mal de ausencia se nos va la vida siempre a la querencia dándole el adiós
¡Palomita blanca! Vuela noche y día de mi nido en busca
Y escribí en el cielo con sereno vuelo: No te olvida nunca, solo piensa en vos
No sabe aquel que nunca dejó su amada a la distancia, el pesar
Que al alma impone un duro rigor, que viene de ladero
Que a ratos la nombra midiendo el sendero
Mirando allá en la sombra los pagos que dejó
La he visto entre mis brazos llorar la he visto al darme vuelta al partir
Su tibio pañuelito agitar, y luego irse achicando
Su imagen lejana, y en mi alma agrandado
Su encanto, y esta pena de no tenerla más
Witte Duif
Haar afwezigheid gaf me verdriet, en soms is haar herinnering een goed
Die snel verdrinkt in pijn, en niets troost me
Om steeds verder weg te gaan zonder haar te zien
Mijn stappen gaan vooruit en achteruit het hart
De koers die me zo wreed van haar wegneemt, steelt haar liefdevolle aanrakingen
En alleen de gedachte ziet haar, hoort haar betoverd
Kust haar vol verlangen, voelt haar aan mijn zijde
En zo ga ik, dromend, steeds verder weg
Witte duif die voorbij vliegt naar het huisje waar mijn liefde is
Witte duif, voor de treurige afwezigheid ben je als een herinneringsbrief
Als je haar ziet, degene die ik aanbid, zonder te zeggen dat ik huil, geef haar een hint
Over hoe bitter het is om zonder haar te leven, hoe het is om haar warme liefde te verliezen
Ga verder, paarden van mijn troep, want we zijn een wolk van een zwervende wind
En in een kwaad van afwezigheid gaat ons leven altijd naar de plek waar we afscheid nemen
Witte duif! Vlieg dag en nacht van mijn nest op zoek
En schrijf in de lucht met een rustige vlucht: Vergeet nooit, denk alleen aan jou
Diegene die nooit zijn geliefde op afstand heeft gelaten, weet niet de pijn
Die de ziel een harde straffen oplegt, die komt van dichtbij
Die af en toe haar naam noemt terwijl hij het pad meet
Kijkend daar in de schaduw naar de plaatsen die hij heeft achtergelaten
Ik heb haar tussen mijn armen zien huilen, ik heb haar gezien toen ik me omdraaide om te vertrekken
Haar warme zakdoek zwaaien, en dan steeds kleiner worden
Haar verre beeld, en in mijn ziel vergroot
Haar charme, en dit verdriet om haar niet meer te hebben.
Escrita por: Francisco García Jiménez