Se Llama Mujer
Pasa por mi barrio, un hombre barbudo
Marcando la pena de su soledad
Y por las facciones, de su rostro rudo
Se observan los rasgos de temprana edad
Se hacen comentarios, en favor de su alma
Dicen que fue bueno, generoso y fiel
Presenta apariencias de llevar con calma
La pesada carga de su padecer
Hombre misterioso que pasas de largo
Nunca tus tristezas nos quieres contar
A pesar de todo, yo sé, sin embargo
La melancolía que te tiene mal
Mirando la ruina de tu hogar deshecho
Ves la vida clara, y piensas mejor
Piensa que cediste todos tus derechos
Frente a los dictados de tu corazón
Bendita la calma, que con gran acierto
Infunde en tu vida, férrea voluntad
Y en el duro trance, de tu mal momento
Es la compañera de tu soledad
Vaga por las calles misteriosamente
Nadie su desdicha, logrará
Carece de amigos vive pobremente
Su pena más honda va junto con él
Ze heet Vrouw
Er loopt een baardman door mijn buurt
Die de pijn van zijn eenzaamheid met zich meedraagt
En aan de trekken van zijn ruwe gezicht
Zie je de sporen van een jonge leeftijd
Er worden opmerkingen gemaakt, ter ondersteuning van zijn ziel
Men zegt dat hij goed, genereus en trouw was
Hij lijkt de zware last van zijn lijden
Met kalmte te dragen, zonder enige schroom
Mysterieuze man die voorbijloopt
Je wilt ons nooit je verdriet vertellen
Toch weet ik, ondanks alles
De melancholie die je zo kwelt
Kijkend naar de puinhoop van je verwoeste huis
Zie je het leven helder, en denk je na
Denk eraan dat je al je rechten hebt opgegeven
Voor de bevelen van je hart
Gezegend is de rust, die met groot inzicht
In je leven een sterke wil brengt
En in het zware moment van je ellende
Is het de metgezel van je eenzaamheid
Dwaal mysterieus door de straten
Niemand zal je ellende begrijpen
Je hebt geen vrienden, leeft in armoede
Je diepste verdriet gaat altijd met je mee
Escrita por: G. Barbieri / J. Rial