Tiempos Viejos
Te acordás, hermano, qué tiempos aquellos
Eran otros hombres, más hombres los nuestros
No se conocían coca, ni morfina
Los muchachos de antes no usaban gomina
Te acordás, hermano, qué tiempos aquellos
Veinticinco abriles que no volverán
Veinticinco abriles, volver a tenerlos
Si cuando me acuerdo me pongo a llorar
¿Dónde están los muchachos de entonces?
Barra antigua de ayer, ¿dónde están?
Yo y vos solos quedamos hermano
Yo y vos solos para recordar
Te acordás, las mujeres aquellas
Minas fieles de gran corazón
Que en los bailes de Laura, peleaban
Cada cual defendiendo su amor
¿Te acordás, hermano, la rubia Mireya?
Que quite en lo de Hansen al loco Cepeda
Casi me suicido una noche por ella
Hoy es una pobre mendiga harapienta
¿Te acordás?, hermano, lo linda que era
Se formaba rueda pa' verla bailar
Cuando por la calle, hoy la veo tan vieja
Doy vuelta a la cara, y me pongo a llorar
Oude Tijden
Weet je nog, broeder, wat een tijden dat waren
Het waren andere mannen, onze mannen waren sterker
Er was geen cocaïne, geen morfine
De jongens van toen gebruikten geen gel
Weet je nog, broeder, wat een tijden dat waren
Vijfentwintig lentes die niet meer terugkomen
Vijfentwintig lentes, om ze weer te hebben
Als ik eraan denk, begin ik te huilen
Waar zijn de jongens van toen?
Oude bende van gisteren, waar zijn ze?
Jij en ik zijn de enigen die over zijn, broeder
Jij en ik alleen om te herinneren
Weet je nog, die vrouwen van toen?
Vrouwen trouw met een groot hart
Die op de dansfeesten van Laura vochten
Iedereen verdedigde zijn liefde
Weet je nog, broeder, de blonde Mireya?
Die ik bij Hansen van die gekke Cepeda afpakte
Ik wilde bijna zelfmoord plegen voor haar
Vandaag de dag is ze een arme, versleten bedelaar
Weet je nog?, broeder, hoe mooi ze was
Er vormde zich een kring om haar te zien dansen
Als ik haar vandaag op straat zie, zo oud
Draai ik mijn hoofd om en begin te huilen
Escrita por: M. Romero, F. Canaro