El Vino y Las Rosas
De un polvoso cajón
Detenido en el tiempo
De una foto borrosa
Y un viejo poema de amor
Con tu linda sonrisa de ayer
Regresaste en el tiempo
Cruel momento de placer
Y la vida volvió
Y cantaron las horas
Nuestros cuerpos juntamos de nuevo y bailamos un vals
Mis canciones, mis versos
La noche, el vino y las rosas
Hoy te hicieron regresar
Pero de pronto, mis manos vacías
Tu cuerpo se escapa
Y con la furia del mar me golpea la cruel realidad
Sobre estas cuatro paredes tu ausencia construye su casa
Y estoy solo una vez más
Y sigo aquí remendando recuerdos con todas tus cosas
Mientras escribo zarpazos hirientes de mi soledad
Pero mañana, de nuevo, tu foto
El vino y las rosas, van a hacerte regresar
Mis canciones, mis versos, la noche
El vino y las rosas
Hoy te hicieron regresar
Pero de pronto, mis manos vacías
Tu cuerpo se escapa
Y con la furia del mar me golpea la cruel realidad
Sobre estas cuatro paredes tu ausencia construye su casa
Y estoy solo una vez más
Y sigo aquí remendando recuerdos con todas tus cosas
Mientras escribo zarpazos hirientes de mi soledad
Pero mañana, de nuevo, tu foto
El vino y las rosas, van a hacerte regresar
De Wijn en de Rozen
Uit een stoffige kist
Vastgelopen in de tijd
Van een vage foto
En een oud liefdesgedicht
Met je mooie glimlach van gisteren
Keerde je terug in de tijd
Wrede momenten van genot
En het leven kwam terug
En de uren zongen
Onze lichamen verenigden zich weer en we dansten een wals
Mijn liedjes, mijn verzen
De nacht, de wijn en de rozen
Vandaag lieten ze je terugkomen
Maar plotseling, mijn lege handen
Ontglipt je lichaam
En met de woede van de zee slaat de wrede realiteit toe
Op deze vier muren bouwt jouw afwezigheid zijn huis
En ik ben weer alleen
En ik blijf hier herinneringen herstellen met al jouw spullen
Terwijl ik pijnlijke krassen schrijf van mijn eenzaamheid
Maar morgen, weer, je foto
De wijn en de rozen, gaan je terugbrengen
Mijn liedjes, mijn verzen, de nacht
De wijn en de rozen
Vandaag lieten ze je terugkomen
Maar plotseling, mijn lege handen
Ontglipt je lichaam
En met de woede van de zee slaat de wrede realiteit toe
Op deze vier muren bouwt jouw afwezigheid zijn huis
En ik ben weer alleen
En ik blijf hier herinneringen herstellen met al jouw spullen
Terwijl ik pijnlijke krassen schrijf van mijn eenzaamheid
Maar morgen, weer, je foto
De wijn en de rozen, gaan je terugbrengen