Luna llena
La luna llena del cielo
se aburre colgada
sobre el callejón cortón.
Y está tirada en el suelo
del rojo pañuelo
de un patio en reunión.
Allí, se oye gotear la pileta
y aqui soñando guarda el aljibe
la estrella que exhibe
la luz de un farol.
Y está girando coqueta
la eterna veleta cortada en latón.
Luna llena,
giró carmin la pollera
que cimbra en gracia y pasión,
sirviendo al gesto del varón
la vida entera.
Luna llena,
redonda, monda y serena,
mas en la calle que grita
juega un hombre su rencor
a cara o cruz,
como una sombra maldita
que se agita en su infinita luz.
La luna mira callada
la danza apretada
que tiene emoción y acción.
Y hay un despecho que viste
la música triste de aquel corazón.
Total, el son del tango se apaga
y al fin
frente a la dicha que pierde
hay alguien que muerde
su pena de amor.
Y con borrones de bruma
la luna se esfuma
por el callejón.
Volle maan
De volle maan aan de hemel
verveelt zich daarboven
boven de smalle steeg.
En ligt op de grond
van de rode sjaal
van een binnenplaats in samenzijn.
Daar hoor je het druppelen van de gootsteen
en hier, dromend, bewaart de put
de ster die laat zien
de licht van een lantaarn.
En draait uitdagend
de eeuwige windwijzer van messing.
Volle maan,
draaide karmijn de rok
die wiegt in gratie en passie,
terwijl het gebaar van de man
het hele leven dient.
Volle maan,
rond, kaal en sereen,
maar op de straat die schreeuwt
speelt een man zijn wrok
op kop of munt,
als een vervloekte schaduw
die zich beweegt in zijn eindeloze licht.
De maan kijkt stiltoe
naar de strakke dans
vol emotie en actie.
En er is een teleurstelling die kleedt
de treurige muziek van dat hart.
Uiteindelijk dooft de klank van de tango
en uiteindelijk
tegenover het geluk dat verloren gaat
is er iemand die bijt
in zijn liefdesverdriet.
En met vlekken van mist
verdwijnt de maan
door de steeg.
Escrita por: Cátulo Castillo - Mario Perini