Dansons
Dansons, au-dessus des abîmes, aux arêtes des cimes
Et les bas-fonds, quittons, volons, valsons
Dansons, quand le monde vacille
Sur un pas, sur un fil, à nos corps emmêlés
Nos mains nouées pour oublier nos peines
Que rien ne nous retienne, ne nous retienne
Dansons, au-dessus des grands vides
Que nos souffles nous guident
Les corps à l'unisson, jouez violons
Dansons, ce soir il y a bal au milieu des étoiles
Envers et contre nous, doux rendez-vous
Flottons, front contrе front
Flocons sur l'horizon, flocons sur l'horizon
Dansons pour être et restеr droits
Parce qu'on se le doit, pour tous les immobiles
Tous les sans-voix, ni loi, parce que c'est inutile
Parce que toi et moi, nos visages, nos bras
Malgré tout puisqu'on ne peut danser que debout
Dansons, inventons nos vertiges
Avant que l'on se fige, quand l'univers hostile
Une idylle, une île
Dansons au-dessus des abîmes, aux arêtes des cimes
Tournons puisque le monde ne tourne plus rond
Dansen
Dansen, boven de afgronden, op de toppen van de bergen
En de laagtes, laten we achter, vliegen, walsen
Dansen, wanneer de wereld wankelt
Op een stap, op een draad, met onze lichamen verstrengeld
Onze handen samengebonden om onze zorgen te vergeten
Dat niets ons tegenhoudt, ons niet tegenhoudt
Dansen, boven de grote leegtes
Laat onze adem ons leiden
De lichamen in harmonie, speel violen
Dansen, vanavond is er een bal tussen de sterren
Tegen ons in, zoete ontmoeting
Drijven, voorhoofd tegen voorhoofd
Sneeuwvlokken aan de horizon, sneeuwvlokken aan de horizon
Dansen om rechtop te zijn en te blijven
Omdat we dat verschuldigd zijn, voor allen die stil staan
Voor allen zonder stem, zonder wet, omdat het nutteloos is
Omdat jij en ik, onze gezichten, onze armen
Ondanks alles, omdat we alleen maar kunnen dansen als we staan
Dansen, laten we onze duizelingen uitvinden
Voordat we bevriezen, wanneer het vijandige universum
Een idylle, een eiland
Dansen boven de afgronden, op de toppen van de bergen
Draaien omdat de wereld niet meer rond draait
Escrita por: Jean-Jacques Goldman