Poema Del Numero Cero
Uno no quería contar con nadie
Y uno no entendía por qué era impar si antes de él había alguien
Uno no quería contar con nadie
Y uno sentía que después de él estaba el infinito
Y a uno lo sempiterno le daba miedo, así que uno
Muerto de pavor, se fijó en cero
Y cuando uno vio a cero, pensó que cero era el número más bonito que había visto
Y que, aun viniendo antes que él, era entero
Uno pensó que en cero había encontrado el amor verdadero
Que en cero había encontrado a su par
Así que decidió ser sincero con cero y decirle que aunque era un cero a la izquierda
Sería el cero que le daría valor y sentido a su vida
Eso de ser el primero ya no le iba, así que debió hacer una gran bienvenida
Juntos eran pura alegría y se completaban
Uno tenía cero tolerancia al alcohol, pero con cero
se podía tomar una cerveza cero por su aniversario
Aunque para eso tuviesen que inventarse una fecha cero en el calendario
Cero era algo cerrado y le costaba representar textos pero
Junto a uno, hacían el perfecto código binario
Eran los dígitos del barrio y procesaban el amor a diario
Pero uno no sabe lo que tiene hasta que lo pierde, así que uno perdió a cero
Y para cuando uno se dio cuenta, cero ya contaba de la mano con menos uno
Que a pesar de ser algo negativo le trataba como una reina
A cero le gustaba que menos uno fuera original
Tener un hueco en menos uno, un guion con el que podían jugar
Cero le gustaba que menos uno no fuese uno más, que menos uno no fuese ordinal
Que fuese justamente competitivo y que cuando jugasen al uno, menos uno no le dejase ganar
Cero sentía que a diferencia de uno, menos uno sí le trataba como un número de verdad
Y menos uno no ponía peros, ni pretendía darle valor a cero poniendo comas entre ellos
Menos uno no tenía complejos, y cuando hacían el amor
A menos uno le encantaba estar bajo cero
Y uno, una vez más se volvió a quedar solo, separado como una unidad
Sin cero, su vida se consumía como una vela
Sin cero, el tiempo en él hacía mella
Y uno empezó a contar pero sin cero, se olvidó de los besos de cero
Del sexo con cero, de los celos de cero
Y uno empezó a contar, pero sin cero
Uno se olvidó de cero y le dijo adiós
Uno se olvidó de cero y tal vez hasta del amor
Y empezó a contar hasta lo que más miedo le daba: Hasta el infinito
O tal vez solo hasta dos
Poëzie van Nummer Nul
Eén wilde met niemand tellen
En één begreep niet waarom hij oneven was, als er voor hem iemand was
Eén wilde met niemand tellen
En één voelde dat na hem de oneindigheid was
En één was doodsbang voor het eeuwige, dus één
Dood van angst, keek naar nul
En toen één nul zag, dacht hij dat nul het mooiste getal was dat hij ooit had gezien
En dat, hoewel het voor hem kwam, het een geheel getal was
Eén dacht dat hij in nul de ware liefde had gevonden
Dat hij in nul zijn gelijke had gevonden
Dus besloot hij eerlijk tegen nul te zijn en te zeggen dat, hoewel hij een nul was
Hij de nul zou zijn die waarde en betekenis aan zijn leven zou geven
Dat het om de eerste plaats niet meer ging, dus moest hij een groot welkom geven
Samen waren ze pure vreugde en vulden ze elkaar aan
Eén had nul tolerantie voor alcohol, maar met nul
Kon hij een nul-bier drinken voor hun jubileum
Ook al moesten ze daarvoor een nul-datum in de kalender uitvinden
Nul was iets gesloten en had moeite met het representeren van teksten, maar
Samen met één, vormden ze de perfecte binaire code
Ze waren de cijfers van de buurt en verwerkten elke dag de liefde
Maar één weet niet wat hij heeft tot hij het verliest, dus één verloor nul
En tegen de tijd dat één het doorhad, telde nul al samen met min één
Die, ondanks dat hij negatief was, haar als een koningin behandelde
Nul vond het leuk dat min één origineel was
Een gat in min één, een streepje waarmee ze konden spelen
Nul vond het fijn dat min één niet gewoon één meer was, dat min één niet ordinaal was
Dat het juist competitief was en dat, wanneer ze één speelden, min één hem niet liet winnen
Nul voelde dat, in tegenstelling tot één, min één haar wel als een echt getal behandelde
En min één maakte geen bezwaren, noch probeerde hij nul waarde te geven door komma's tussen hen te zetten
Min één had geen complexen, en wanneer ze liefde bedreven
Vond min één het heerlijk om onder nul te zijn
En één, weer alleen, gescheiden als een eenheid
Zonder nul, verging zijn leven als een kaars
Zonder nul, maakte de tijd in hem indruk
En één begon te tellen, maar zonder nul vergat hij de kussen van nul
De seks met nul, de jaloezie van nul
En één begon te tellen, maar zonder nul
Eén vergat nul en zei vaarwel
Eén vergat nul en misschien zelfs de liefde
En begon te tellen tot wat hem het meest bang maakte: Tot de oneindigheid
Of misschien gewoon tot twee