Elle Chante (part. Bernard Lavilliers)
Elle chante un peu voilé souple comme le vent
C'est une mélodie sans paroles hors du temps
Elle chante les yeux fermés en fléchissant le cou
Plongée dans un pays très éloigné de vous
N ta kantá ta pensá na nha térra
Su N ta ftxá oi, é pa anulá es distánsia
Na vos di nha sodade, N ta levá nos umanidade
Pa tude pove sofredor, pa tude jente ki kre amor
Mais d'où lui vient cette infinie douceur
Cette sensualité mélangée de pudeur
Ses belles mains quand elles se posent
Sur une épaule ou sur mon bras
Tout se métamorphose
On oublie la mort on s'en va
Elle chante la terre rouge la sèche la stérile
Elle chante les hommes proscrits les sans terre dans les villes
Les jeunes filles en noir et tous les enfants dans les rues
Les longues années sans pluie et ceux qu'on n'a jamais revus
Es dusura é un fórma di lutá
Kóntra duréza dun vida maguóde
Tristéza ta vra fésta, no ta lenbrá pa linpá nos dor
Ke nos alma i kurasãu, pa fujentá tude maldisãu
Mais d'où lui vient cette infinie douceur
Cette sensualité mélangée de pudeur
Ses belles mains quand elles se posent
Sur une épaule ou sur mon bras
Tout se métamorphose
On oublie la mort on s'en va
N ta kantá ta pensá na nha térra
Su N ta ftxá oi, é pa anulá es distánsia
Sa voix qui était fluide d'abord se brise et se renforce
Elle est la vie la mort la fragilité et la force
Elle est la vie la mort la fragilité et la force
Zij Zingt (met Bernard Lavilliers)
Zij zingt een beetje verdoofd, soepel als de wind
Het is een melodie zonder woorden, buiten de tijd
Zij zingt met gesloten ogen, buigt haar nek
Verzonken in een land heel ver van jou
Ik zing, ik denk aan mijn thuis
Jij, ik zie je nu, het is om deze afstand te vergeten
In jouw woorden van mijn verlangen, breng ik onze menselijkheid
Voor alle lijdende mensen, voor iedereen die liefde wil
Maar waar komt die eindeloze zachtheid vandaan
Die sensualiteit vermengd met bescheidenheid
Haar mooie handen als ze rusten
Op een schouder of op mijn arm
Alles verandert
We vergeten de dood, we gaan weg
Zij zingt over de rode aarde, de droge, de onvruchtbare
Zij zingt over de verbannen mannen, de landlozen in de steden
De jonge meisjes in het zwart en alle kinderen op straat
De lange jaren zonder regen en degenen die we nooit meer hebben gezien
Deze hardheid is een manier van vechten
Tegen de hardheid van een gemankeerd leven
Verdriet is een echte feest, het herinnert ons om onze pijn te verlichten
Dat onze ziel en ons hart, om alles wat vervloekt te ontvluchten
Maar waar komt die eindeloze zachtheid vandaan
Die sensualiteit vermengd met bescheidenheid
Haar mooie handen als ze rusten
Op een schouder of op mijn arm
Alles verandert
We vergeten de dood, we gaan weg
Ik zing, ik denk aan mijn thuis
Jij, ik zie je nu, het is om deze afstand te vergeten
Haar stem die eerst vloeiend was, breekt en versterkt
Zij is het leven, de dood, de kwetsbaarheid en de kracht
Zij is het leven, de dood, de kwetsbaarheid en de kracht