La Petita Rambla del Poble Sec
Assegut a la plaça del sortidor
Aquí t'espero, com si fos el primer bar
La boheme, on comença el carrer blai
Que és la petita rambla del poble sec
Parla'm de la pluja que ha plogut
D'imatges molles als miralls damunt l'asfalt
Potser és per això que el teatre està tan buit
Potser és per això que avui sento tan buides les meves mans
Tornarem a posar els peus damunt la sorra
A la platja de barcelona alguna nit de juliol
I escriurem que no ens prendran mai més la vida
Que donem veu a les veles quan cantem rumbes al port
Parla'm de la vida que ha de vindre
De tots els homes que estimen als altres homes
Et pregunto si existeix la humanitat
Si hem de declarar la guerra a algun exèrcit d'ignorants
Mira, jo ja t'he vist plorar
I creu-me quan et dic que em passa igual
Quan em cantes les cançons mentre treballes
Assenyalant-me els dubtes com martells dins del meu cap
Tornarem a posar els peus damunt la sorra
Mentre a la cuina s'acumulen
Els plats I els gots del sopar d'ahir a la nit
Tinc por de posar ordre a aquesta vida
O de fer-ho quan ja sigui massa tard
Penso, quina sort tenir cançons
Per explicar-te que a vegades sóc al fons
I treure l'energia necessària
Per lluitar I sobreviure en aquest maleït món
Tornarem a posar els peus damunt la sorra
De Kleine Rambla van Poble Sec
Zittend op het plein bij de fontein
Hier wacht ik op je, alsof het de eerste bar is
De boheme, waar de blauwe straat begint
Dat is de kleine rambla van Poble Sec
Praat met me over de regen die gevallen is
Over natte beelden in de spiegels op het asfalt
Misschien is dat waarom het theater zo leeg is
Misschien is dat waarom ik vandaag zo lege handen voel
We zullen weer met onze voeten op het zand staan
Op het strand van Barcelona, een nacht in juli
En we zullen schrijven dat ze ons nooit meer het leven afnemen
Dat we de zeilen laten horen als we rumba's zingen in de haven
Praat met me over het leven dat nog moet komen
Over alle mannen die van andere mannen houden
Ik vraag je of de mensheid bestaat
Of we oorlog moeten verklaren aan een leger van onwetenden
Kijk, ik heb je al zien huilen
En geloof me als ik zeg dat ik hetzelfde voel
Wanneer je me de liedjes zingt terwijl je werkt
En me de twijfels aanwijst als hamers in mijn hoofd
We zullen weer met onze voeten op het zand staan
Terwijl in de keuken zich ophoopt
De borden en de glazen van het diner van gisteravond
Ik ben bang om deze leven op orde te krijgen
Of om het te doen als het al te laat is
Ik denk, wat een geluk om liedjes te hebben
Om je uit te leggen dat ik soms op de bodem zit
En de nodige energie te halen
Om te vechten en te overleven in deze verdomde wereld
We zullen weer met onze voeten op het zand staan