María Landó
La madrugada estalla como una estatua
Como una estatua de alas que se dispersan por la ciudad
Y el mediodía canta campana de agua
Campana de agua de oro que nos prohíbe la soledad
Y la noche levanta su copa larga
Su larga copa larga, luna temprana por sobre el mar
Pero para María no hay madrugada
Pero para María no hay mediodía
Pero para María ninguna luna
Alza su copa roja sobre las aguas
María no tiene tiempo (María Landó)
De alzar los ojos
María de alzar los ojos (María Landó)
Rotos de sueño
María rotos de sueño (María Landó)
De andar sufriendo
María de andar sufriendo (María Landó)
Sólo trabaja
María sólo trabaja, sólo trabaja
María sólo trabaja
Y su trabajo es ajeno
María Landó
De ochtend barst los als een standbeeld
Als een standbeeld met vleugels die zich verspreiden over de stad
En de middag zingt een waterbel
Een waterbel van goud die ons de eenzaamheid verbiedt
En de nacht heft haar lange beker
Haar lange beker, vroege maan boven de zee
Maar voor María is er geen ochtend
Maar voor María is er geen middag
Maar voor María is er geen maan
Die haar rode beker boven het water heft
María heeft geen tijd (María Landó)
Om haar ogen op te heffen
María om haar ogen op te heffen (María Landó)
Gebroken van de slaap
María gebroken van de slaap (María Landó)
Van het lijden
María van het lijden (María Landó)
Werkt alleen maar
María werkt alleen maar, werkt alleen maar
María werkt alleen maar
En haar werk is niet van haar.