Papalote (part. Samtwenty)
Qué técnica es la vida, ma' que irónica es la muerte
Me perdí en drogas sintéticas cuando dejé de verte
De carácter indomable el que se pica, como siempre
Yo que le paso tan mal en veinticuatro de diciembre
Duele, duele, y aunque sane y sana, lo sentí en la piel
Ella poesía, yo el poeta, mis dedos el pincel
Que pintan lo que dices, que tocan lo que hablas
De esos que sanan cicatrices, homie, tal vez
Si esto fuera al revés, la aburrí un viernes trece
Siempre el mismo nombre, siempre el mismo sample, siempre lo mismo, siempre
Nada es como antes, quizás solo es lo que sienten
Pero nunca la logro entender
Somos invisibles, de carácter indomable
Y aunque duele despedirse, es saludable
Me quedé con hambre, los tenis colgados del cable
Un recuerdo amable, vivo pensando en ti, inevitable
Pero odio perder, amo el brillo en tu sonrisa, el brillo de tus ojos
Y al pequeño junto a nosotros, que heredó mi rostro
Pero tiene el brillo de tus ojos
Antes de nosotros, poco sanan este cora' roto
Abrazo y beso para la foto, para esos dos que me conocen
Que me llenan la vida
Nunca había estado hasta el tope
Qué bien sabe la vida mientras tú me notes
El día está soleado y vuelo un papalote
Para esos dos que me conocen, que me llenan la vida
Nunca había estado hasta el tope
Qué bien sabe la vida mientras tú me notes
El día está soleado y vuelo un papalote
Vlieger (ft. Samtwenty)
Wat een techniek is het leven, man, wat is de dood ironisch
Ik raakte verdwaald in synthetische drugs toen ik je niet meer zag
Van ongetemd karakter, degene die zich opwindt, zoals altijd
Ik die het zo moeilijk heb op vierentwintig december
Het doet pijn, het doet pijn, en hoewel het geneest en helend is, voelde ik het op mijn huid
Zij is poëzie, ik de dichter, mijn vingers de kwast
Die schilderen wat je zegt, die raken wat je praat
Van diegenen die littekens helen, maat, misschien
Als dit omgekeerd was, verveelde ik haar op een vrijdag de dertiende
Altijd dezelfde naam, altijd hetzelfde sample, altijd hetzelfde, altijd
Niets is zoals vroeger, misschien is het alleen wat ze voelen
Maar ik kan het nooit begrijpen
We zijn onzichtbaar, van ongetemd karakter
En hoewel het pijn doet om afscheid te nemen, is het gezond
Ik bleef hongerig, de sneakers hangen aan het snoer
Een vriendelijke herinnering, ik denk constant aan jou, onvermijdelijk
Maar ik haat verliezen, ik hou van de glans in je glimlach, de glans van je ogen
En het kleine dat bij ons is, dat mijn gezicht geërfd heeft
Maar hij heeft de glans van jouw ogen
Voor ons, weinig geneest dit gebroken hart
Omhelzing en kus voor de foto, voor die twee die me kennen
Die mijn leven vullen
Ik was nog nooit zo high geweest
Wat smaakt het leven goed terwijl jij me opmerkt
De dag is zonnig en ik vlieg een vlieger
Voor die twee die me kennen, die mijn leven vullen
Ik was nog nooit zo high geweest
Wat smaakt het leven goed terwijl jij me opmerkt
De dag is zonnig en ik vlieg een vlieger