La bohème
Je vous parle d'un temps
Que les moins de vingt ans ne peuvent pas connaître
Montmartre, en ce temps-là accrochait ses lilas jusque sous nos fenêtres
Et si l'humble garni, qui nous servait de nid, ne payait pas de mine
C'est là qu'on s'est connu, moi qui criais famine et toi qui posais nue
La bohème
La bohème
Ça voulait dire
On est heureux
La bohème
La bohème
Nous ne mangions qu'un jour sur deux
Dans les cafés voisins, nous étions quelques-uns qui attendions la gloire
Et bien que miséreux avec le ventre creux nous ne cessions d'y croire
Et quand quelque bistrot contre un bon repas chaud, nous prenait une toile
Nous récitions des vers, groupés autour du poêle, en oubliant l'hiver
La bohème
La bohème
Ça voulait dire
Tu es jolie
La bohème
La bohème
Et nous avions tous du génie
Souvent, il m'arrivait devant mon chevalet de passer des nuits blanches
Retouchant le dessin de la ligne d'un sein, du galbe d'une hanche
Et ce n'est qu'au matin qu'on s'asseyait enfin devant un café-crème
Épuisés, mais ravis, fallait-il que l'on s'aime et qu'on aime la vie
La bohème
La bohème
Ça voulait dire on a vingt ans
La bohème
La bohème
Et nous vivions de l'air du temps
Quant au hasard des jours, je m'en vais faire un tour à mon ancienne adresse
Je ne reconnais plus ni les murs, ni les rues qui ont vu ma jeunesse en haut d'un escalier
Je cherche l'atelier, dont plus rien ne subsiste dans son nouveau décor
Montmartre semble triste et les lilas sont morts
La bohème
La bohème
On était jeunes
On était fous
La bohème
La bohème
Ça ne veut plus rien dire du tout
De bohéme
Ik praat je over een tijd
Die de jongeren van nu niet kunnen kennen
Montmartre, in die tijd hing zijn seringen tot onder onze ramen
En als het bescheiden onderkomen, dat ons als nest diende, niet veel voorstelde
Daar hebben we elkaar leren kennen, ik die hongerig schreeuwde en jij die naakt poseerde
De bohéme
De bohéme
Dat betekende
We zijn gelukkig
De bohéme
De bohéme
We aten maar om de dag
In de nabijgelegen cafés waren we met een paar die op de glorie wachtten
En hoewel we arm waren met een lege maag, bleven we erin geloven
En als een bistro ons voor een warme maaltijd een doek gaf
Reciteerden we gedichten, samengepakt rond de kachel, de winter vergetend
De bohéme
De bohéme
Dat betekende
Jij bent mooi
De bohéme
De bohéme
En we hadden allemaal geniaal talent
Vaak gebeurde het dat ik voor mijn schildersezel nachten wakker doorbracht
De tekening van de lijn van een borst, de ronding van een heup bijwerkend
En pas in de ochtend zaten we eindelijk voor een café-crème
Uitgeput, maar blij, moesten we elkaar liefhebben en het leven omarmen
De bohéme
De bohéme
Dat betekende we zijn twintig
De bohéme
De bohéme
En we leefden van de lucht van de tijd
Wat betreft de toevalligheden van de dagen, ga ik een rondje maken naar mijn oude adres
Ik herken de muren en de straten niet meer die mijn jeugd hebben gezien bovenaan een trap
Ik zoek de atelier, waarvan niets meer over is in zijn nieuwe decor
Montmartre lijkt treurig en de seringen zijn dood
De bohéme
De bohéme
We waren jong
We waren gek
De bohéme
De bohéme
Dat betekent helemaal niets meer.
Escrita por: Charles Aznavour / Jacques Plante