Emmenez-Moi
Vers les docks, où le poids et l'ennui
Me courbent le dos
Ils arrivent, le ventre alourdi de fruits
Les bateaux
Ils viennent du bout du monde
Apportant avec eux des idées vagabondes
Aux reflets de ciel bleu, de mirages
Traînant un parfum poivré
De pays inconnus
Et d'éternels étés
Où l'on vit presque nu
Sur les plages
Moi qui n'ai connu, toute ma vie
Que le ciel du nord
J'aimerais débarbouiller ce gris
En virant de bord
Emmenez-moi au bout de la terre
Emmenez-moi au pays des merveilles
Il me semble que la misère
Serait moins pénible au soleil
Dans les bars, à la tombée du jour
Avec les marins
Quand on parle de filles et d'amour
Un verre à la main
Je perds la notion des choses
Et soudain ma pensée m'enlève et me dépose
Un merveilleux été, sur la grève
Où je vois, tendant les bras
L'amour qui, comme un fou, court au devant de moi
Et je me pends au cou de mon rêve
Quand les bars ferment, et que les marins
Rejoignent leurs bords
Moi je rêve encore jusqu'au matin
Debout sur le port
Emmenez-moi au bout de la terre
Emmenez-moi au pays des merveilles
Il me semble que la misère
Serait moins pénible au soleil
Un beau jour, sur un raffiot craquant
De la coque au pont
Pour partir, je travaillerai dans
La soute à charbon
Prenant la route qui mène
A mes rêves d'enfant, sur des îles lointaines
Où rien n'est important que de vivre
Où les filles alanguies
Vous ravissent le coeur en tressant, m'a-t-on dit
De ces colliers de fleurs qui enivrent
Je fuirai, laissant là mon passé
Sans aucun remords
Sans bagage et le coeur libéré
En chantant très fort
Emmenez-moi au bout de la terre
Emmenez-moi au pays des merveilles
Il me semble que la misère
Serait moins pénible au soleil
Emmenez-moi au bout de la terre
Emmenez-moi au pays des merveilles
Il me semble que la misère
Serait moins pénible au soleil
Neem Mij Mee
Naar de dokken, waar het gewicht en de verveling
Mijn rug krommen
Ze komen aan, met een buik vol fruit
De boten
Ze komen van de andere kant van de wereld
Brengen met zich mee zwervende ideeën
In de reflecties van een blauwe lucht, van mirages
Met een peperige geur
Van onbekende landen
En van eeuwige zomers
Waar je bijna naakt leeft
Op de stranden
Ik, die mijn hele leven
Alleen de noordelijke lucht heb gekend
Zou dit grijs willen wegwassen
Door van koers te veranderen
Neem mij mee naar het einde van de aarde
Neem mij mee naar het land van wonderen
Het lijkt me dat de ellende
Minder pijnlijk zou zijn in de zon
In de bars, bij het vallen van de avond
Met de zeelieden
Als we praten over meisjes en liefde
Een glas in de hand
Ik verlies het besef van de dingen
En plotseling tilt mijn gedachte me op en zet me neer
Een prachtige zomer, op de kust
Waar ik zie, met uitgestrekte armen
De liefde die, als een gek, naar me toe rent
En ik hang om de nek van mijn droom
Wanneer de bars sluiten, en de zeelieden
Terugkeren naar hun schepen
Droom ik nog steeds tot de ochtend
Staande op de haven
Neem mij mee naar het einde van de aarde
Neem mij mee naar het land van wonderen
Het lijkt me dat de ellende
Minder pijnlijk zou zijn in de zon
Op een mooie dag, op een krakend schip
Van de romp tot het dek
Om te vertrekken, zal ik werken in
De kolenruim
Neem de weg die leidt
Naar mijn kinderdromen, op verre eilanden
Waar niets belangrijk is behalve leven
Waar de slome meisjes
Je hart veroveren door, zo heeft men me verteld
Van die bloemenkransen die bedwelmen
Ik zal vluchten, mijn verleden achterlatend
Zonder spijt
Zonder bagage en met een vrij hart
Luid zingend
Neem mij mee naar het einde van de aarde
Neem mij mee naar het land van wonderen
Het lijkt me dat de ellende
Minder pijnlijk zou zijn in de zon
Neem mij mee naar het einde van de aarde
Neem mij mee naar het land van wonderen
Het lijkt me dat de ellende
Minder pijnlijk zou zijn in de zon
Escrita por: Charles Aznavour