L'Istrione
Io sono un istrione,
Ma la genialita'e' nata insieme a me,
Nel teatro che vuoi
Dove un altro cadra', io mi surclassero'.
Io sono un istrione,
Ma la teatralita' scorre dentro di me
Quattro tavole in croce
E qualche spettatore, chi sono lo vedrai
Lo vedrai...
INCISO:
In una stanza di tre muri tengo il pubblico con me,
Sull'orlo di un abisso scuro
Col mio frak e con i miei tics,
E la commedia brillera',del fuoco sacro acceso in me
E parlo e piango e ridero'
Del personaggio che vivro'.
Perdonatemi se, con nessuno di voi
Non ho niente in comune,
Io sono un istrione a cui la scena da'
La giusta dimensione.
La vita torna in me,
Ad ogni eco di scena che io sentiro',
E ancora moriro' di gioia e di paura
Quando il sipario sale,
Paura che potro'
Non ricordare piu' la parte che so' gia'
Poi, quando tocca a me puntuale sono la'
Nel sogno sempre uguale... uguale.
Io sono un istrione
Ed ho scelto ormai la vita che faro',
Procuratemi voi sei repliche in citta'
Ed un successo faro'
Io sono un istrione
E l'arte, l'arte sola e' la vita per me
Se mi date un teatro e un ruolo adatto a me
Il genio si vedra'... si vedra'...
INCISO:
Con il mio viso ben truccato e la maschera che ho,
Sono enfatico e discreto versi e prosa vi diro',
Con tenerezza e con furore,
E mentre agli altri mentiro'
Fino a che sembri verita' fino a che io ci credero'
Non e' per vanita'
Quel che valgo lo so' e ad essere sincero
Solo un vero istrione e' grande come me
Ed io ne sono fiero...
De Istrione
Ik ben een istrione,
Maar de genialiteit is samen met mij geboren,
In het theater dat je wilt,
Waar een ander zal vallen, zal ik overtreffen.
Ik ben een istrione,
Maar de teatraliteit stroomt door mijn aderen,
Vier planken in de ruimte,
En een paar toeschouwers, wie ze zijn zul je zien,
Zul je zien...
REFREIN:
In een kamer met drie muren houd ik het publiek bij me,
Aan de rand van een donkere afgrond,
Met mijn rok en mijn tics,
En de komedie zal stralen, van het heilige vuur dat in mij brandt,
En ik praat en huil en lach
Om het personage dat ik zal leven.
Vergeef me als, met niemand van jullie
Ik niets gemeen heb,
Ik ben een istrione aan wie het podium
De juiste dimensie geeft.
Het leven komt weer in me,
Bij elke echo van het toneel dat ik zal horen,
En ik zal weer sterven van vreugde en angst
Wanneer het gordijn opgaat,
Angst dat ik
Niet meer de rol kan herinneren die ik al ken.
Dan, wanneer ik aan de beurt ben, ben ik stipt daar,
In de droom altijd hetzelfde... hetzelfde.
Ik ben een istrione
En ik heb nu het leven gekozen dat ik zal leiden,
Regel voor mij zes voorstellingen in de stad
En ik zal een succes maken.
Ik ben een istrione
En de kunst, de kunst alleen is het leven voor mij.
Als je me een theater en een rol geeft die bij me past,
Zal het genie zichtbaar zijn... zichtbaar...
REFREIN:
Met mijn goed opgemaakte gezicht en de masker die ik heb,
Ben ik emphatisch en discreet, poëzie en proza zal ik je vertellen,
Met tederheid en met woede,
En terwijl ik tegen anderen lieg,
Tot het lijkt op waarheid, tot ik erin geloof.
Het is niet uit ijdelheid,
Wat ik waard ben weet ik en om eerlijk te zijn,
Alleen een echte istrione is groot zoals ik,
En daar ben ik trots op...