Encadenados
Tal vez sería mejor que no volvieras
Quizás sería mejor que me olvidaras
Volver es empezar a atormentarnos
A querernos para odiarnos
Sin principio ni final
Nos hemos hecho tanto, tanto daño
Que amar entre nosotros es martirio
Jamás quiso llegar el desengaño
Ni el olvidio, ni el delirio
Seguiremos siempre igual
Cariño como el nuestro es un castigo
Que se lleva en el alma hasta la muerte
Y mi suerte necesita de tu suerte
Y tu me necesitas mucho más
Por eso no habra nunca despedidas
Ni paz alguna habrá de consolarnos
Y el paso del dolor ha de encontrarnos
De rodillas en la vida
Frente a frente... Y nada más
Cariño como el nuestro es un castigo
Que se lleva en el alma hasta la muerte
Mi suerte necesita de tu suerte
Y tu me necesitas mucho más
Por eso no habra nunca despedidas
Ni paz alguna habrá de consolarnos
Y el paso del dolor ha de encontrarnos
De rodillas en la vida
Frente a frente... Y nada más
Ketenen
Misschien is het beter dat je niet terugkomt
Misschien is het beter dat je me vergeet
Terugkomen is beginnen ons te kwellen
Om van elkaar te houden om te haten
Zonder begin of einde
We hebben elkaar zoveel, zoveel pijn gedaan
Dat liefde tussen ons een marteling is
De teleurstelling wilde nooit komen
Geen vergeten, geen delirium
We blijven altijd hetzelfde
Liefde zoals de onze is een straf
Die je tot de dood in je ziel meedraagt
En mijn geluk heeft jouw geluk nodig
En jij hebt mij veel meer nodig
Daarom zullen er nooit afscheid zijn
En zal er geen vrede zijn om ons te troosten
En de gang van de pijn zal ons vinden
Op onze knieën in het leven
Van aangezicht tot aangezicht... En verder niets
Liefde zoals de onze is een straf
Die je tot de dood in je ziel meedraagt
Mijn geluk heeft jouw geluk nodig
En jij hebt mij veel meer nodig
Daarom zullen er nooit afscheid zijn
En zal er geen vrede zijn om ons te troosten
En de gang van de pijn zal ons vinden
Op onze knieën in het leven
Van aangezicht tot aangezicht... En verder niets