Poema 20
Puedo escribir los versos
Más tristes esta noche.
Escribir, por ejemplo:
«La noche está estrellada,
Y tiritan, azules, los astros, a lo lejos.»
El viento de la noche gira en el cielo y canta.
Puedo escribir los versos más tristes esta noche.
Yo la quise, y a veces ella también me quiso.
La besé tantas veces bajo el cielo infinito.
De otro. Cerá de otro. como antes de mis besos.
Es tan corto el amor, y es tan largo el olvido.
Puedo escribir los versos
Más tristes esta noche.
Ya no la quiero, es cierto,
Pero cuanto la quise
Su voz, su cuerpo claro. Sus ojos infinitos
Oír la noche inmensa, más inmensa sin ella.
Ella me quiso a veces yo también la quería.
Puedo escribir los versos más tristes esta noche. Pensar que no la tengo.
Sentir que la he perdido.
Oír la noche inmensa, más inmensa sin ella.
Y el verso cae al alma como al pasto el rocío.
Qué importa que mi amor no pudiera guardarla.
La noche está estrellada y ella no está conmigo.
Eso es todo. A lo lejos alguien canta.
A lo lejos. Mi alma no se contenta con haberla perdido.
Como para acercarla mi mirada la busca. Mi corazón la busca, y ella no está conmigo.
La misma noche que hace blanquear los mismos árboles. Nosotros, los de entonces, ya no somos los mismos.
Ya no la quiero, es cierto,
Pero cuánto la quise. Mi voz buscaba el viento para tocar su oído.
Su voz, su cuerpo claro. Sus ojos infinitos.
Ya no la quiero, es cierto, pero tal vez la quiero. Es tan corto el amor, y es tan largo el olvido.
Porque en noches como ésta la tuve entre mis brazos, mi alma no se contenta con haberla perdido.
Aunque éste sea el último dolor que ella me causa, y éstos sean los últimos versos que yo le escribo
Poëzie 20
Ik kan de treurigste verzen schrijven
Deze nacht.
Schrijven, bijvoorbeeld:
"De nacht is bezaaid met sterren,
En de sterren trillen, blauw, in de verte."
De wind van de nacht draait in de lucht en zingt.
Ik kan de treurigste verzen schrijven deze nacht.
Ik hield van haar, en soms hield zij ook van mij.
Ik kuste haar zoveel keer onder de oneindige lucht.
Van een ander. Het was van een ander. zoals voor mijn kussen.
De liefde is zo kort, en de vergetelheid zo lang.
Ik kan de verzen schrijven
De treurigste deze nacht.
Ik hou niet meer van haar, dat is waar,
Maar hoeveel ik van haar hield
Haar stem, haar heldere lichaam. Haar eindeloze ogen
De immense nacht horen, nog veel groter zonder haar.
Zij hield soms van mij, ik hield ook van haar.
Ik kan de treurigste verzen schrijven deze nacht. Denken dat ik haar niet heb.
Voelen dat ik haar verloren heb.
De immense nacht horen, nog veel groter zonder haar.
En het vers valt op de ziel als de dauw op het gras.
Wat doet het ertoe dat mijn liefde haar niet kon vasthouden.
De nacht is bezaaid met sterren en zij is niet bij mij.
Dat is alles. In de verte zingt iemand.
In de verte. Mijn ziel is niet tevreden met het feit dat ik haar verloren heb.
Alsof om haar dichterbij te brengen, zoekt mijn blik haar. Mijn hart zoekt haar, en zij is niet bij mij.
Dezelfde nacht die dezelfde bomen wit maakt. Wij, die van toen, zijn niet meer dezelfde.
Ik hou niet meer van haar, dat is waar,
Maar hoeveel ik van haar hield. Mijn stem zocht de wind om haar oor te raken.
Haar stem, haar heldere lichaam. Haar eindeloze ogen.
Ik hou niet meer van haar, dat is waar, maar misschien houd ik nog van haar. De liefde is zo kort, en de vergetelheid zo lang.
Want in nachten zoals deze had ik haar in mijn armen, mijn ziel is niet tevreden met het feit dat ik haar verloren heb.
Ook al is dit de laatste pijn die zij me bezorgt, en dit zijn de laatste verzen die ik haar schrijf.