Los Entierros
Familia!
Los entierros de mi gente pobre
Son un verdadero espectaculo
Sentimiento tu!
En los entierros
De mi pobre gente pobre
Las flores son de papel
Las lágrimas son de verdad
Pues como en otros
Funerales de la vida
En donde el llanto es mentira
Y hay mucha flor natural
Que más perfume que la lágrima sentida
Que indentifica el sufrimiento de la gente
Porque las flores ya mañana se marchitan
Y el cementerio es un olvido indiferente
Mi gente pobre siempre vuelve al campo santo
Sembrando una flor de llanto con amor y voluntad
Las amapolas del cariño verdadero
Son el mayor homenaje de mi gente de arrabal
Coro
En los entierros de mi pobre gente pobre
Cuando se llora es porque se siente de verdad
Aquí no hay indiferencia
Cuando se nos va un amigo
Es el cariño sentido
Pero lo damos con entereza
Yo pregunto, te pregunto
De te puede valer un millón
Cuando te mueras te lloran con falsedad
Mentiras, mentiras de ese llorón
Es que son un show
De tremendo cariño
Los entierros de mi gente pobre
Se ríe y se llora como un niño
En la noche del velorio
Entre café y galletitas
De lo que vivió el difunto
Pero contamos cosas bonitas
Pero por eso es que me quedo ya
Con mi pobre gente pobre
Sencilla flor de papel
Y mucho amor de verdad
Y en este último viaje
Camino del campo santo
A ese amigo del alma
Rumbero! Lo acompañamos cantando
Los entierros de los ricos
Lo resuelve un testamento
Pero el de mi gente pobre
Oye! Derroche de sentimiento
De Begrafenissen
Familie!
De begrafenissen van mijn arme mensen
Zijn een waar spektakel
Gevoel, jij!
Bij de begrafenissen
Van mijn arme mensen
Zijn de bloemen van papier
De tranen zijn echt
Want zoals bij andere
Begrafenissen van het leven
Waar het huilen nep is
En er veel echte bloemen zijn
Wat is er meer geuriger dan de oprechte traan
Die het lijden van de mensen weerspiegelt
Want de bloemen verwelken morgen al
En de begraafplaats is een onverschillig vergeten
Mijn arme mensen keren altijd terug naar het heiligdom
Zaaien een bloem van verdriet met liefde en wil
De klaprozen van ware genegenheid
Zijn het grootste eerbetoon van mijn mensen uit de achterbuurt
Refrein
Bij de begrafenissen van mijn arme mensen
Als er gehuild wordt, is het omdat het echt gevoeld wordt
Hier is er geen onverschilligheid
Wanneer een vriend ons verlaat
Is het de oprechte genegenheid
Maar we geven het met vastberadenheid
Ik vraag, ik vraag je
Wat kan je een miljoen waard zijn
Wanneer je sterft, huilen ze om je met nepheid
Leugens, leugens van die huiler
Het is gewoon een show
Van enorme genegenheid
De begrafenissen van mijn arme mensen
Lachen en huilen als een kind
In de nacht van de wake
Tussen koffie en koekjes
Over wat de overledene heeft meegemaakt
Maar we vertellen mooie dingen
Maar daarom blijf ik al
Bij mijn arme mensen
Eenvoudige bloem van papier
En veel echte liefde
En op deze laatste reis
Op weg naar het heiligdom
Naar die vriend van de ziel
Rumbero! We begeleiden hem zingend
De begrafenissen van de rijken
Worden geregeld door een testament
Maar die van mijn arme mensen
Hé! Een overvloed aan gevoel