O Que Será (À Flor da Pele) (part. Milton Nascimento)
O que será que me dá
Que me bole por dentro, será que me dá
Que brota à flor da pele, será que me dá
E que me sobe às faces e me faz corar
E que me salta aos olhos a me atraiçoar
E que me aperta o peito e me faz confessar
O que não tem mais jeito de dissimular
E que nem é direito ninguém recusar
E que me faz mendigo, me faz suplicar
O que não tem medida, nem nunca terá
O que não tem remédio, nem nunca terá
O que não tem receita
O que será que será
Que dá dentro da gente e que não devia
Que desacata a gente, que é revelia
Que é feito uma aguardente que não sacia
Que é feito estar doente de uma folia
Que nem dez mandamentos vão conciliar
Nem todos os unguentos vão aliviar
Nem todos os quebrantos, toda alquimia
E nem todos os santos, será que será
O que não tem descanso, nem nunca terá
O que não tem cansaço, nem nunca terá
O que não tem limite
O que será que me dá
Que me queima por dentro, será que me dá
Que me perturba o sono, será que me dá
Que todos os tremores me vêm agitar
Que todos os ardores me vêm atiçar
Que todos os suores me vêm encharcar
Que todos os meus nervos estão a rogar
Que todos os meus órgãos estão a clamar
E uma aflição medonha me faz implorar
O que não tem vergonha, nem nunca terá
O que não tem governo, nem nunca terá
O que não tem juízo
Wat Zal Het Zijn (Aan de Huid) (met Milton Nascimento)
Wat zal het zijn dat me raakt
Dat me van binnen doet draaien, wat zal het zijn
Dat opbloeit aan de huid, wat zal het zijn
En dat me naar de wangen stijgt en me laat blozen
En dat me in de ogen springt en me verraadt
En dat mijn borst knijpt en me laat bekennen
Wat niet meer te verbergen valt
En wat niemand recht heeft te weigeren
En dat me tot bedelaar maakt, me laat smeken
Wat geen maat heeft, en nooit zal hebben
Wat geen medicijn heeft, en nooit zal hebben
Wat geen recept heeft
Wat zal het zijn dat zal zijn
Dat binnenin ons leeft en dat niet zou moeten
Dat ons in de war brengt, dat is rebellie
Dat is als een sterke drank die niet verzadigt
Dat is als ziek zijn van een feest
Dat zelfs tien geboden niet kunnen verzoenen
Dat niet alle zalfjes kunnen verlichten
Dat niet alle kwalen, alle alchemie
En niet alle heiligen, wat zal het zijn
Wat geen rust heeft, en nooit zal hebben
Wat geen vermoeidheid heeft, en nooit zal hebben
Wat geen grenzen heeft
Wat zal het zijn dat me raakt
Dat me van binnen verbrandt, wat zal het zijn
Dat mijn slaap verstoort, wat zal het zijn
Dat alle schokken me komen opjagen
Dat alle vuren me komen aansteken
Dat al mijn zweet me komt doordrenken
Dat al mijn zenuwen aan het smeken zijn
Dat al mijn organen aan het roepen zijn
En een vreselijke angst laat me smeken
Wat geen schaamte heeft, en nooit zal hebben
Wat geen controle heeft, en nooit zal hebben
Wat geen verstand heeft