Até Pensei
Junto à minha rua havia um bosque
Que um muro alto proibia
Lá todo balão caia, toda maçã nascia
E o dono do bosque nem via
Do lado de lá tanta aventura
E eu a espreitar na noite escura
A dedilhar essa modinha
A felicidade morava tão vizinha
Que, de tolo, até pensei que fosse minha
Junto a mim morava a minha amada
Com olhos claros como o dia
Lá o meu olhar vivia de sonho e fantasia
E a dona dos olhos nem via
Do lado de lá tanta ventura
E eu a esperar pela ternura
Que a enganar nunca me vinha
Eu andava pobre, tão pobre de carinho
Que, de tolo, até pensei que fosses minha
Toda a dor da vida me ensinou essa modinha
Que, de tolo, até pensei que fosse minha
Tot dacht ik
Naast mijn straat was er een bos
Dat een hoge muur verbood
Daar viel elke ballon, elke appel groeide
En de eigenaar van het bos zag het niet eens
Aan de andere kant zoveel avontuur
En ik loerde in de donkere nacht
Met mijn vingers die deze deuntjes speelden
Het geluk woonde zo dichtbij
Dat ik, als een dwaas, zelfs dacht dat het van mij was
Naast mij woonde mijn geliefde
Met ogen helder als de dag
Daar leefde mijn blik van dromen en fantasieën
En de eigenaresse van die ogen zag het niet eens
Aan de andere kant zoveel geluk
En ik wachtte op de tederheid
Die me nooit kwam bedriegen
Ik was zo arm, zo arm aan genegenheid
Dat ik, als een dwaas, zelfs dacht dat jij van mij was
Alle pijn van het leven leerde me dit deuntje
Dat, als een dwaas, ik zelfs dacht dat het van mij was