Fado Tropical (part. Ruy Guerra)
Oh, musa do meu fado
Oh, minha mãe gentil
Te deixo consternado
No primeiro abril
Mas não sê tão ingrata
Não esquece quem te amou
E em tua densa mata
Se perdeu e se encontrou
Ai, esta terra ainda vai cumprir seu ideal
Ainda vai tornar-se um imenso Portugal!
Sabe, no fundo eu sou um sentimental
Todos nós herdamos no sangue lusitano
Uma boa dosagem de lirismo (além da sífilis, é claro)
Mesmo quando as minhas mãos estão ocupadas em torturar
Esganar, trucidar, o meu coração fecha os olhos
E sinceramente chora
Com avencas na caatinga
Alecrins no canavial
Licores na moringa
Um vinho tropical
E a linda mulata
Com rendas do alentejo
De quem numa bravata
Arrebato um beijo
Ai, esta terra ainda vai cumprir seu ideal
Ainda vai tornar-se um imenso Portugal!
Meu coração tem um sereno jeito
E as minhas mãos o golpe duro e presto
De tal maneira que, depois de feito
Desencontrado, eu mesmo me contesto
Se trago as mãos distantes do meu peito
É que há distância entre intenção e gesto
E se o meu coração nas mãos estreito
Me assombra a súbita impressão de incesto
Quando me encontro no calor da luta
Ostento a aguda empunhadora à proa
Mas meu peito se desabotoa
E se a sentença se anuncia bruta
Mais que depressa a mão cega executa
Pois que senão o coração perdoa
Guitarras e sanfonas
Jasmins, coqueiros, fontes
Sardinhas, mandioca
Num suave azulejo
E o rio Amazonas
Que corre trás-os-montes
E numa pororoca
Deságua no Tejo
Ai, esta terra ainda vai cumprir seu ideal
Ainda vai tornar-se um império colonial!
Ai, esta terra ainda vai cumprir seu ideal
Ainda vai tornar-se um império colonial!
Ai, esta terra ainda vai cumprir seu ideal
Ainda vai tornar-se um império colonial!
Tropisch Fado (met Ruy Guerra)
Oh, muze van mijn fado
Oh, mijn lieve moeder
Ik laat je in verwarring
Op de eerste april
Maar wees niet zo ondankbaar
Vergeet niet wie je heeft liefgehad
En in jouw dichte woud
Verloor zich en vond zich weer
Ai, dit land zal zijn ideaal nog vervullen
Het zal nog een immens Portugal worden!
Weet, diep van binnen ben ik een sentimenteel type
Wij hebben allemaal in ons bloed het Lusitaanse
Een goede dosis van lyriek (naast de syfilis, natuurlijk)
Zelfs wanneer mijn handen bezig zijn met martelen
Verdrinken, afslachten, sluit mijn hart zijn ogen
En huilt oprecht
Met waterplanten in de caatinga
Rozemarijn in het suikerrietveld
Likeuren in de kruik
Een tropische wijn
En de mooie mulat
Met kant uit Alentejo
Van wie ik in een bravade
Een kus steel
Ai, dit land zal zijn ideaal nog vervullen
Het zal nog een immens Portugal worden!
Mijn hart heeft een serene manier
En mijn handen de harde en snelle klap
Zodanig dat, na het gedaan te hebben
Verlies ik mezelf in mijn eigen tegenspraak
Als ik mijn handen ver van mijn borst houd
Is het omdat er afstand is tussen intentie en gebaar
En als mijn hart in mijn handen knelt
Overvalt me de plotselinge indruk van incest
Wanneer ik me bevind in de hitte van de strijd
Toon ik de scherpe handgreep aan de boeg
Maar mijn borst gaat open
En als de uitspraak ruw aankondigt
Voert de blinde hand snel uit
Want anders vergeeft het hart niet
Gitaren en accordeons
Jasmijnen, palmbomen, fonteinen
Sardines, maniok
Op een zachte tegel
En de Amazone
Die achter de bergen stroomt
En in een pororoca
In de Tejo uitmondt
Ai, dit land zal zijn ideaal nog vervullen
Het zal nog een koloniaal rijk worden!
Ai, dit land zal zijn ideaal nog vervullen
Het zal nog een koloniaal rijk worden!
Ai, dit land zal zijn ideaal nog vervullen
Het zal nog een koloniaal rijk worden!