Gente Humilde
Tem certos dias em que eu penso em minha gente
E sinto assim todo o meu peito se apertar
Porque parece que acontece de repente
Como um desejo de eu viver sem me notar
Igual a como quando eu passo no subúrbio
Eu muito bem, vindo de trem de algum lugar
E aí me dá uma inveja dessa gente
Que vai em frente sem nem ter com quem contar
São casas simples com cadeiras na calçada
E na fachada escrito em cima que é um lar
Pela varanda, flores tristes e baldias
Como a alegria que não tem onde encostar
E aí me dá uma tristeza no meu peito
Feito um despeito de eu não ter como lutar
E eu que não creio, peço a Deus por minha gente
É gente humilde, que vontade de chorar
Eenvoudige Mensen
Er zijn van die dagen dat ik aan mijn mensen denk
En voel ik hoe mijn hart zich samenknijpt
Omdat het lijkt alsof het ineens gebeurt
Als een verlangen om te leven zonder op te vallen
Net zoals wanneer ik door de buitenwijken loop
Ik ben prima, kom met de trein van ergens
En dan krijg ik een jaloers gevoel om die mensen
Die vooruitgaan zonder iemand om op te steunen
Het zijn eenvoudige huizen met stoelen op de stoep
En op de gevel staat geschreven dat het een thuis is
Op het balkon, treurige en verwaarloosde bloemen
Zoals de vreugde die nergens kan rusten
En dan voel ik een verdriet in mijn hart
Als een wrok omdat ik niet kan vechten
En ik, die niet gelooft, vraag God om mijn mensen
Het zijn eenvoudige mensen, ik heb de neiging om te huilen
Escrita por: Chico Buarque / Garoto / Vinícius de Moraes