Saudade De Nós Dois (part. Zezé Di Camargo e Luciano)
Vou te confessar
Tá difícil dessa vez acreditar
Dá pra ver pra perceber em seu olhar
Outra vez promessas soltas pelo ar
Eu estou aqui de peito aberto
Pra encarar qualquer loucura
Mas já cansei de viajar nas suas juras
Agora eu quero terra firme pra pisar
Vai ser assim não vou ficar passando a página da história
Quebrar cabeça rebuscando na memória
Um sonho antigo que ainda molha o meu olhar
E assim eu vou vivendo te ganhando e te perdendo
Na emoção ainda te amo na razão tô te esquecendo
E essa dúvida que fere cada vez aumenta mais
Sou um barco naufragando sem poder voltar pro cais
E assim eu vou vivendo sem saber o que fazer
O que vai dar a minha vida o que vai ficar depois
Eu preciso te esquecer mas no fundo estou morrendo
De saudade de nós dois
Vai ser assim não vou ficar passando a página da história
Quebrar cabeça rebuscando na memória
Um sonho antigo que ainda molha o meu olhar
E assim eu vou vivendo te ganhando e te perdendo
Na emoção ainda te amo na razão tô te esquecendo
E essa dúvida que fere cada vez aumenta mais
Sou um barco naufragando sem poder voltar pro cais
E assim eu vou vivendo sem saber o que fazer
O que vai dar a minha vida o que vai ficar depois
Eu preciso te esquecer mas no fundo estou morrendo
De saudade de nós dois
Verlangen naar Ons Tweeën
Ik ga je bekennen
Het is moeilijk deze keer te geloven
Je kunt het zien, je merkt het in je ogen
Weer beloftes die in de lucht hangen
Ik sta hier met een open hart
Om elke gekte aan te kunnen
Maar ik ben moe van het reizen door jouw beloften
Nu wil ik vaste grond onder mijn voeten
Zo gaat het zijn, ik ga de pagina van het verhaal niet omdraaien
Mijn hoofd breken over wat ik me herinner
Een oude droom die nog steeds mijn ogen doet glinsteren
En zo leef ik verder, jou winend en jou verliezend
In de emotie hou ik nog van je, maar met mijn verstand vergeet ik je
En die twijfel die pijn doet, groeit steeds meer
Ik ben een schip dat vergaat zonder terug te kunnen naar de haven
En zo leef ik verder zonder te weten wat te doen
Wat mijn leven zal brengen, wat er daarna overblijft
Ik moet je vergeten, maar diep van binnen sterf ik
Van verlangen naar ons tweeën
Zo gaat het zijn, ik ga de pagina van het verhaal niet omdraaien
Mijn hoofd breken over wat ik me herinner
Een oude droom die nog steeds mijn ogen doet glinsteren
En zo leef ik verder, jou winend en jou verliezend
In de emotie hou ik nog van je, maar met mijn verstand vergeet ik je
En die twijfel die pijn doet, groeit steeds meer
Ik ben een schip dat vergaat zonder terug te kunnen naar de haven
En zo leef ik verder zonder te weten wat te doen
Wat mijn leven zal brengen, wat er daarna overblijft
Ik moet je vergeten, maar diep van binnen sterf ik
Van verlangen naar ons tweeën