No Se Vive Feliz Comiendo Perdiz
Pasan, los días pasan o se repiten nomas
El jardinero no parece y el pasto crece crece
Todo se envuelve en el verde
Te fuiste, te fuiste, te fuiste
Se acabo eso de andar buscandote las perdices
Hace tiempo se encogio tu sombra
Hace tiempo que no camino sola
Suelo, suelito olvidado
Suelo repleto de hombres sin pasado
Hombres de palabras, hombres sin manos
Hombres de lata que no van a ningún lado
Hay hombres de lata, pero al fin sin manos
Hombres de palabras que no valen nada
Cuerpito que vives sangrando
Viviendo de recuerdos lejanos
Abandona eso que te hace daño
Porque hay que quitar del camino lo que impide el paso
Abandona ese orgullo insensato
Y vente a bailar, para que no duela tanto
Creo percibir el fuego que nos quemo tan adentro
El carnaval del mundo termina en febrero
Y quedan más que botellas al suelo
Suelo, suelito olvidado
Suelo repleto de hombres sin pasado
Hombres de palabras, hombres sin manos
Hombres de lata que no van a ningún lado
Hay hombres de lata, pero al fin sin manos
Hombres de palabras que no valen nada
Cuerpito que vives sangrando
Viviendo de recuerdos lejanos
Abandona eso que te hace daño
Porque hay que quitar del camino lo que impide el paso
Abandona ese orgullo insensato
Y vente a bailar, para que no duela tanto
Je Leeft Niet Gelukkig Met Het Eten Van Perdix
De dagen gaan voorbij of herhalen zich gewoon
De tuinman lijkt niet te komen en het gras groeit maar door
Alles wikkelt zich in het groen
Je ging weg, je ging weg, je ging weg
Dat zoeken naar je perdix is voorbij
Je schaduw is al een tijd gekrompen
Het is al een tijd geleden dat ik alleen liep
Grondje, vergeten grondje
Grond vol mannen zonder verleden
Mannen van woorden, mannen zonder handen
Mannen van blik die nergens heen gaan
Er zijn mannen van blik, maar uiteindelijk zonder handen
Mannen van woorden die niets waard zijn
Lichaam dat blijft bloeden
Levend van verre herinneringen
Laat datgene los dat je pijn doet
Want je moet weghalen wat de weg blokkeert
Laat die dwaze trots los
En kom dansen, zodat het niet zo zeer doet
Ik geloof het vuur te voelen dat ons zo diep heeft verbrand
De carnaval van de wereld eindigt in februari
En er blijven meer flessen op de grond liggen
Grondje, vergeten grondje
Grond vol mannen zonder verleden
Mannen van woorden, mannen zonder handen
Mannen van blik die nergens heen gaan
Er zijn mannen van blik, maar uiteindelijk zonder handen
Mannen van woorden die niets waard zijn
Lichaam dat blijft bloeden
Levend van verre herinneringen
Laat datgene los dat je pijn doet
Want je moet weghalen wat de weg blokkeert
Laat die dwaze trots los
En kom dansen, zodat het niet zo zeer doet