As Cores
O vento bate a porta e não me engana mais
A decoração branca não me satisfaz
Eu queria estar no seu lugar
Mas não estou
Acham que enlouqueci
Perguntam de você pra mim
Eu tento dizer que está tudo bem
Estou igual vivendo o irreal
Perguntei do final pras flores
As flores são parte do total
Já se tornou banal
Me sentir mal, me sinto mal!
As cores lá fora me disseram pra continuar
Elas me disseram pra continuar (eu já superei)
Mas eu queria suas mãos nas minhas
Revelar as fotos que tiramos e ninguém sabia
Da sua partida (da sua partida)
E se foi
Se jogou num mar aberto de ilusões
E as ondas te acertaram como eu planejei
Eu exagerei
Um sentimento tão forte
Eu sei que tive sorte
Aquilo não era o que eu sou
Agora eu sei muito bem quem sou
E o que me tornou
Tão igual vivendo o irreal
Perguntei do final pras flores
As flores são parte do total
Já se tornou banal
Me sentir mal, me sinto mal!
As cores lá fora me disseram pra continuar
Elas me disseram pra continuar (eu já superei)
Mas eu queria suas mãos nas minhas
Revelar as fotos que tiramos e ninguém sabia
Dessa sua partida (da sua partida)
(Tudo que eu penso parece que é você
Eu tento, luto, venço, mas não vou esquecer)
Tudo o que eu falei, te fazia chorar
Não te ouvia falar
Só te peço perdão
Hoje canto pra que ouça dos céus que eu não
Duvidei do amor
Tão igual, vivendo o irreal
De Kleuren
De wind klopt op de deur en bedriegt me niet meer
De witte decoratie maakt me niet blij
Ik wou dat ik op jouw plek was
Maar dat ben ik niet
Ze denken dat ik gek ben geworden
Vragen naar jou bij mij
Ik probeer te zeggen dat alles goed is
Ik leef net als in een droom
Vroeg het einde aan de bloemen
De bloemen maken deel uit van het geheel
Het is al banaal geworden
Me slecht voelen, ik voel me slecht!
De kleuren buiten zeiden me om door te gaan
Ze zeiden me om door te gaan (ik heb het al overwonnen)
Maar ik wou dat jouw handen in de mijne waren
De foto's onthullen die we maakten en niemand wist
Van jouw vertrek (van jouw vertrek)
En als het zo was
Je sprong in een open zee van illusies
En de golven raakten je zoals ik had gepland
Ik overdrijf
Een gevoel zo sterk
Ik weet dat ik geluk had
Dat was niet wie ik ben
Nu weet ik heel goed wie ik ben
En wat me heeft gevormd
Zo gelijk, leven in het onwerkelijke
Vroeg het einde aan de bloemen
De bloemen maken deel uit van het geheel
Het is al banaal geworden
Me slecht voelen, ik voel me slecht!
De kleuren buiten zeiden me om door te gaan
Ze zeiden me om door te gaan (ik heb het al overwonnen)
Maar ik wou dat jouw handen in de mijne waren
De foto's onthullen die we maakten en niemand wist
Van jouw vertrek (van jouw vertrek)
(Alles wat ik denk lijkt op jou
Ik probeer, vecht, win, maar ik zal niet vergeten)
Alles wat ik zei, deed je huilen
Ik hoorde je niet praten
Ik vraag alleen om vergeving
Vandaag zing ik zodat je het vanuit de hemel hoort dat ik niet
Twijfelde aan de liefde
Zo gelijk, leven in het onwerkelijke
Escrita por: Diego Silveira, Pedro Caropreso, Danilo Valbusa